niedziela, 19 czerwca 2016

Seans

Muszę coś opowiedzieć, bo historia ta ciągle dręczy mnie w snach. Wydarzyło się to wiele lat temu. Miałyśmy po 13 lat. Pechowy wiek? Właściwie dla nas taki był. Sama reforma oświaty wywróciła nasze poukładane życia do góry nogami z dnia na dzień. A potem wydarzyło się to wszystko...
Zbliżał się listopad, a wraz z nim święto zmarłych i nasza wycieczka szkolna. Nie pamiętam za bardzo, co nas natchnęło, może któryś z filmów o duchach, które z pasją oglądałyśmy przy okazji każdego wspólnego nocowania, ale postanowiłyśmy ostatniej nocy wyjazdu urządzić sobie mały seans. Wtedy jeszcze mało kto miał w domu komputer z internetem, posiłkowałyśmy się zasłyszanymi informacjami, przeczytanymi w bibliotece i obejrzanymi na ekranie i przygotowałyśmy świece, szklankę z wodą i dwie kartki - jedną z napisem TAK, drugą ze słowem NIE. Zamknęłyśmy pokój na klucz, żeby nie narazić się na wizyty chłopaków z pastą do zębów, bo nie interesowały nas zabawy "zielonej nocy". Ustawiłyśmy budziki na 12:45, żeby mieć czas na rozłożenie wszystkiego do pierwszej (pewnego źródła usłyszałyśmy, że to jest prawdziwa godzina duchów) i próbowałyśmy usnąć. Nie bardzo nam się udawało z powodu podniecenia i hałasów na korytarzu, ale przynajmniej ja musiałam się zdrzemnąć, bo ciche dzwonienie budzika mnie obudziło. Wiola zapaliła od razu świece, żebyśmy mogły naszykować resztę sprzętu bez zapalania światła. Lekko nieprzytomne usiadłyśmy w piątkę w kręgu. Na środku stała szklanka z wodą, wokół niej trzy świece. Między nimi, a sobą Gosia ułożyła kartki. Jej brązowe oczy wyglądały na całkiem czarne, kiedy przyglądała się każdej z nas i tłumaczyła jak wszystko ma wyglądać. Zasada właściwie była jedna - pod żadnym pozorem nie przerywać kręgu. Siedząca po jej prawej stronie Olka, wyglądała na rozbawioną. Była z nas najbardziej sceptyczna, całe wydarzenie traktowała jako ciekawą zabawę, coś czym później mogłaby się pochwalić. W końcu nie każdy brał udział w czymś takim. Dalej siedziała przerażona Wiola w swoich wielkich okularach. Co jakiś czas drżała i próbowała jeszcze w ostatniej chwili namówić nas na to, żebyśmy dały sobie spokój. Złapałam ją za rękę i spróbowałam pocieszyć uśmiechem. Po mojej prawej ziewała Kaśka. Ledwo udało nam się ją ściągnąć z łóżka, ale w końcu chyba zaczęła dochodzić do siebie. Śmiesznie wyglądała z burzą miedzianych loków sterczących w każdą stronę. Naszła mnie niespodziewana ochota, żeby to wszystko wyśmiać i jednak położyć się spać. Niestety nie posłuchałam intuicji i rozsiadłam się tylko wygodniej.
Gdy wybrzmiały ostatnie, słabe protesty Wioli i wszystkie trzymałyśmy się za ręce, Gosia zamknęła oczy i pochyliła głowę. Jej proste, czarne włosy nadały jej lekko upiorny wygląd w migotliwym blasku ognia. Mówiła poważnym i spokojnym głosem. Prawie szeptała, ale słyszałam bardzo wyraźnie każde słowo. Prosiła najpierw o ochronę naszych aniołów stróżów - opiekunów, a potem zaczęła wzywać ducha. Kiedy na chwilę przerywała, żeby złapać oddech lub dać duchowi czas na zaprezentowanie swojej obecności, cisza prawie dzwoniła. Płomienie migotały, chociaż nie czuć było żadnych powiewów powietrza. Właściwie miałam wrażenie jakby wokół wszystko zamarło. Ciemność za granicą naszego kręgu stworzyła barierę otulającą nas jak kokon. Straciłam rachubę czasu, ale pamiętam, że poczułam lekkie zniecierpliwienie i rozczarowanie. Popatrzyłam na Olkę i widziałam jak otwiera usta, żeby coś powiedzieć, gdy firanki za nią zafalowały, a płomienie świec zaczęły mocno migotać, aż prawie zgasły. Poczułam jak włoski na całym ciele stanęły mi dęba. Gosia za to uradowana podziękowała duchowi za przybycie i zapytała, czy mógłby odpowiedzieć na kilka naszych pytań. Wiola prawie zgniotła mi palce, gdy karteczka z napisem TAK przesunęła się kilka milimetrów do przodu. Czułam się jak we śnie. Nie mogłam uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Następnym pytaniem było, czy zjawa pochodzi z dawnych czasów. Ta sama karteczka przysunęła się kawałek dalej. Później okazało się, że nie był to duch kobiety, co nas troszkę rozczarowało, ale kolejny podskok napisu NIE po pytaniu, czy był duchem mężczyzny już mnie zaniepokoił. Olka stwierdziła, że to pewnie dziecko, ale gdy tylko skończyła to mówić, karteczka z zaprzeczeniem znalazła się na jej twarzy, szklanka się przewróciła, a jej zawartość popłynęła w stronę Wioli. Przerażona dziewczyna pisnęła i poczułam jak jej ręka wysuwa się z mojej dłoni. Chciałam krzyknąć, żeby nie przerywała kręgu, ale było za późno. Okno się otworzyło i świece zgasły. Błysnęły lampy. Gosia złapała szklankę i wyrzuciła za okno. Usłyszałyśmy brzdęk rozbijanego szkła. Za drzwiami rozległo się pukanie i pytania, czy nic się nie stało. Otworzyłyśmy bez problemu i opowiedziałyśmy nauczycielce, co zrobiłyśmy. Sprawdziła okno, uspokoiła nas, że pewnie wcześniej było niedomknięte i to wszystko były podmuchy powietrza. Dałyśmy się przekonać, bo w świetle wróciła nam też odwaga, ale na wszelki wypadek postanowiłyśmy zsunąć łóżka i spać razem. Oczywiście spaliłyśmy przed zaśnięciem karteczki.
Wrażenia z czasem bladły, historia stała się anegdotką. Nasze drogi się rozeszły. Wiola wstąpiła do zakonu, Gośka pracowała jako wzięta pani adwokat, Olka prowadziła własną firmę w Anglii. Właściwie ciągły kontakt utrzymywałam tylko z Kaśką, która zaliczyła wpadkę na pierwszym roku studiów, ale na szczęście z ułożonym, ciężko pracującym inżynierem i teraz była wesołą mamą dorabiającą tylko w markecie. Spotykałyśmy się przynajmniej raz w miesiącu na kawie z mlekiem i plotkowałyśmy.
A potem zaczęły się koszmary. Dokładnie po 13 latach wyśniłam wszystko dokładnie jak miało miejsce, tylko wszystkie byłyśmy już dorosłe i cały czas czułam czyjś wzrok i oddech na karku. Obudziłam się zlana potem i nie mogłam ponownie zasnąć. Kolejnej nocy było to samo, więc zaraz rano zadzwoniłam do Kaśki, żeby pogadać. Przeszły mnie dreszcze, gdy usłyszałam, że jej śniło się to samo, ale na spotkaniu mnie uspokoiła. Zrzuciłyśmy to na karb stresu i rzeczywiście przez kilka nocy miałam spokój. Niestety koszmar wrócił po dwóch tygodniach. Tego samego dnia zamordowano Olkę. Mógł to być przypadek. Wiedziałam, że musi być, ale poszłam się wyspowiadać pierwszy raz od sześciu lat.
 Od tej pory koszmar nawiedzał mnie co noc. Zaczęłam się bać zasypiać. To samo działo się u Kaśki. Jej mąż wziął wolne, żeby zająć się dziećmi, a my pojechałyśmy na pogrzeb. W kościele w pierwszej ławce siedziała Wiola. W czarnym habicie wyglądała na okropnie bladą i wymęczoną. Na cmentarzu zauważyłam Gośkę, ale zniknęła zanim do niej podeszłam. Po ceremonii Wiola namawiała nas na rozmowę z księdzem, bo ją też męczyły koszmary, ale zaczęły się po śmierci Oli, więc z Kaśką zbyłyśmy sprawę.
Naszą strachliwą siostrę zakonną znaleziono martwą następnego dnia w zakrystii. Podobno podcięła sobie żyły, ale ja w to nie wierzyłam. Poszłam do księdza. Usłyszałam kazanie na temat braku modlitwy i uczestnictwa w eucharystii. Podobno moje sumienie się burzyło i stąd sny. Poszłam do apteki i kupiłam tabletki nasenne. To pomogło. Znów mogłam normalnie funkcjonować. Poleciłam je też Kasi i nasze życie wróciło do normy. Minęły dwa lata i już zaczęłyśmy się nawet przy kawie śmiać z naszego tabletkowego nałogu i dawnych strachów. Niestety moja przyjaciółka zginęła w wypadku samochodowym wioząc dwójkę dzieci do szkoły. Maluchy również zginęły na miejscu. Od tego czasu nie biorę tabletek i czwartą noc znów zmagam się koszmarem.
Wczoraj byłam na zbiorowym pogrzebie i nie mogą przestać myśleć o tym, że to wszystko jest połączone. Coś musiałyśmy wtedy obudzić.
Gośka ma być u mnie za chwilę. Muszę z nią porozmawiać i dowiedzieć się, czy to tylko moja paranoja...

Zadzwonił domofon. Kobieta nerwowo podskoczyła na krześle i od razu pobiegła wpuścić gościa. Małgorzata wyglądała kwitnąco i dystyngowanie. Weszła pewnie do środka i od razu rozgościła się na sofie nie ściągając ani szpilek ani okularów przeciwsłonecznych. Lekceważąco odniosła się do propozycji kawy. Chciała od razu przejść do rzeczy. Wysłuchała dokładnie nerwowo spacerującą po pokoju kobietę i zaczęła się śmiać. Nie był to śmiech wesoły lecz mrożący krew w żyłach. Ściągnęła okulary i sparaliżowała czarnym spojrzeniem ofiarę. Opowiedziała jak została zwabiona i skuszona głupotą nastolatek do ciała jednej z nich. jak za pomocą podstępów i perswazji powoli je przejmowała bez zwracania uwagi kogokolwiek z zewnątrz. Podobno cierpiała katusze, zabijając tylko zwierzęta, ale czekała cierpliwie, aż będzie w stanie mordować ludzi. Teraz była już dość silna. Zaczęła od grupki, która ją sprowadziła. Poznała dobrze ludzkie prawo i wie, że musi być mądra. Dlatego na razie stara się zabijać mniej krwawo i zacierać ślady. Przeczytała notatki z otwartego laptopa i wykasowała tylko ostatnie dwa zdania. Potem na niewidzialnej smyczy zaprowadziła swoją ofiarę do łóżka i skusiła do wzięcia całej garści tabletek. Została jeszcze chwilę po ostatnim oddechu, a potem wyciągnęła z torebki kartkę z napisem NIE pod poduszkę denatki i złożyła na jej ustach pocałunek. Potem odwróciła się i spojrzała jeszcze raz na otwartego laptopa. Zobaczyła tych, którzy przeczytają wiadomość i oblizując się zaczęła planować kolejne morderstwa.

niedziela, 12 czerwca 2016

Lok' tar Ogar


               Zapadał zmrok. Temja wymówiła się bólem głowy i wróciła wcześniej do swojego pokoju. Zamknęła za sobą drewniane drzwi i opierając się o nie plecami, omiotła pomieszczenie wzrokiem. Nie była pedantką i to było widać. Na sofie porozrzucane były suknie, na biurku stały stosy książek i papierów. Tylko toaletka wyglądała nienagannie. Po prostu rzadko z niej korzystała, tym bardziej odkąd doszły wiadomości o ataku. Podeszła do zdobionego witrażowego okna i spojrzała na zewnątrz. Na bazarze panował gwar, Elfki w kolorowych sukniach robiły codzienne zakupy, wymuskani sprzedawcy dystyngowanie i z umiarem stali koło swoich towarów (poniżej ich godności byłoby wykrzykiwanie i wymachiwanie rękami, jak to mieli w zwyczaju ludzie).
Lubiła to miejsce. Mimo wojny stanowiło ostoję piękna ze swoimi smukłymi, białymi budowlami i mieszkańcami z nienagannymi manierami. Tyle lat było dla niej drugim domem, ale ten czas minął. Zdecydowanym krokiem ruszyła w stronę łóżka i sięgnęła pod materac. Wyciągnęła owinięty w fioletową tkaninę sztylet. I zaczęła inkantację. Wypełniała słowa mocą i łączyła nimi zimną stal z magicznym pyłem. Nienawiść brzmiała w każdej sylabie, otulała ostrze, nadając mu krwisty poblask. Broń rozgrzała się, parzyła, ale dziewczyna skupiła się tak bardzo, że nawet tego nie odczuła. Powietrze wypełnił dziwny zapach, a potem wszystko się skończyło. Spakowała sztylet do jednej z czterech, magicznych toreb, które sama uszyła i zaczarowała. Były niepozorne, lekko zniszczone. Miała nadzieję, że nikogo nie skuszą do kradzieży. Zmieniła delikatne trzewiki, na wysokie buty, które po kryjomu nabyła razem razem ze skórzanym pasem na miejsce na broń. Zarzuciła płaszcz i wyszła na korytarz. Na dole ciotka dalej wesoło rozmawiała z gośćmi, liczyła, że uda jej się wyswatać Temję z ich najmłodszym synem. Dziewczyna przekradła się jak najdalej od zdobnej balustrady na drugi koniec budynku, gdzie okno wychodziło na boczną uliczkę. Również jasną i bezpieczną, ale za to rzadko uczęszczaną. Oceniła wysokość, stanęła na parapecie i spłynęła w dół. Nikt nie spodziewał się, że umie już to zaklęcie. Było jednym z najbardziej zaawansowanych, ale też nikt nie wiedział, że zna inne.
                  Przez cały rok nielegalnie uczyła się zaklęć atakujących. Wykradała zwoje, korzystając ze swojej reputacji nienagannej uczennicy. Wszyscy widzieli ją w roli utalentowanej kapłanki-uzdrowicielki, ale ona porzuciła tę drogę już dawno. Wtedy, gdy przyszła wiadomość o ataku na rodzinną wioskę i śmierci męskiej części rodu. Przeżyły tylko matka i młodsza siostra. Obie zmieniły się nie do poznania. Gdy Palaeo uciekła, matka całkiem się załamała i zamknęła w wieży kapłanek. Temja cały czas wyrzucała sobie, że jej przy tym nie było. Czuła, że potrafiłaby kogoś jeszcze uratować, może chociaż najmłodszego – ledwie pięcioletniego Kat'rea. Nie miała okazji nawet uczestniczyć w pogrzebie, bo ciał nie znaleziono. Cały czas śniła koszmary, że zostali zjedzeni albo wałęsają się jak ghule. Chociaż zdawała sobie sprawę, że nawet, gdyby pogrzeb miał miejsce, to ciotka by jej nie puściła. Korzystając ze swoich empatycznych umiejętności, przeczuwała, że dziewczyna ugina się ku ciemniejszej stronie. Rozpoznawała ten błysk w oczach. Nawet na ferie nie pozwoliła jej wyjechać do domu. Wmówiła matce, że tak będzie lepiej.
                   Otrząsnęła się ze wspomnień i ruszyła w stronę bramy południowej Silvermoon. Miała dokładnie ułożony plan. Najpierw zamierzała odwiedzić ruiny po Suncrown Village. Nie zamierzała lecieć, ale przejść się pieszo, mimo że to daleka droga, ale chciała pozabijać tyle ghuli na Death Scare ile się da. Nie tylko z zemsty, ale potrzebowała jeszcze trochę funduszy. Z zabranych surowców z potworów dało się dobrze zarobić. Zwłaszcza w tych spokojnych stronach, gdzie wojowników było niewielu. Potem, jeśli uda jej się wyminąć poszukujących, odwiedzi ruiny po Studni. Miejsce jest na tyle odludne, że powinno pójść bez problemu, a tamtejsze stworzenia są nasycone magią tak jak rośliny. Każda magia będzie pomocna, a ta szczególna może jej pomóc prześlizgnąć się przez pałac i dotrzeć do Undercity. Tego miasta bała się najbardziej. Mieszkający tam nieumarli tak bardzo przypominali z wyglądu bestie, które zabiły jej rodzinę. Wiedziała, że to zupełnie inne istoty, ale ciężko było przemóc takie uprzedzenia. Na szczęście pozostanie tam tylko na jedną noc. Potem czeka ją podróż podniebnym statkiem do stolicy Hordy, Orgrimaru. Tam czekało na nią najważniejsze zadanie – odnaleźć siostrę i się zemścić. Będzie walczyć i zabijać.
Bez problemu minęła strażników i skierowała się w dół wielkimi schodami na spotkanie przeznaczenia. Lok'Tar Ogar!

niedziela, 5 czerwca 2016

Wyspa

Gospodarz zaklął wściekle, gdy jedna z dziewek upuściła cały dzban jego najlepszego miodu. Zawartość rozlała się po wyściełanej sitowiem podłodze. Właśnie wyszedł zza lady, by zbesztać dziewuchę, kiedy w drzwiach stanęła osoba w długim, czarnym płaszczu. Stara, brudna szata nie wróżyła zarobku.
  • Niech to demony, jeszcze żebraka mi tu dziś trzeba było... - mówiąc skierował się w stronę przybysza.
  • Wynocha! To porządna gospoda. Nie będziesz mi tu klientów straszyć- złapał wyświechtany płaszcz i zamierzał wyrzucić osobnika.
Z rękawa wysunęła się stara, wysuszona dłoń, jednak jej uścisk był bardzo mocny. Gospodarz nie należał do chuderlaków, a jednak uścisk zrobił na nim wrażenie. Staruszka odezwała się głębokim i melodyjnym głosem:
  • Dobry gospodarzu, nie jestem żebraczką, a zwykłą podróżniczką. Pozwól mi proszę ogrzać się przy kominku, a w zamian opowiem ciekawą historię.
Zanim zdał sobie sprawę z tego, co robi, gość siedział przy kominku, a wdzięczna za odwrócenie od niej uwagi pomocnica biegła po szklankę wody. Pocieszył się myślą, że sposób mówienia przybyszki nie wskazywał w żadnym razie do przynależności do niskich sfer społeczeństwa. Poza tym tego wieczoru przyda się rozrywka, gdyż gościł kilku możnych panów z miasta. Znudzeni zaczęli zaczepiać obsługujące, a wolałby nie wysłuchiwać potem ich lamentów. Z westchnieniem poszedł na swoje miejsce za kontuarem i po kryjomu wychylił kieliszek bimbru.
Przy kominku staruszka długo wpatrywała się w płomień i grzała dłonie. Kiedy miła dziewuszka podała jej wodę, zanurzyła w niej palec. Potem uderzyła swoją laską kilka razy w posadzkę i krzyknęła. Wszyscy zwrócili się w jej stronę, gospodarz zdążył pożałować swojej decyzji o wpuszczeniu jej do środka i już miał naprawić ten błąd, gdy kobieta wylewając zawartość kubka do ognia zaczęła opowieść:

Czas płynie jak woda. Czasem szybko i gwałtownie, a czasem leniwie i powoli. Na jego morzu istnieje wyspa, a na niej wysoka wieża. Zamieszkują ja dwie postacie. Mężczyzna jest przystojny i ciemny. Jego postać otacza aura wiecznego zagrożenia, która zdaje się wypływać z jego czarnych jak bezksiężycowa noc oczu. Kobieta emanuje urodą i spokojem. Wydaje się świecić własnym światłem. Są swoimi przeciwnościami, jak ogień i woda lub powietrze i ziemia, mimo to żadne nie może istnieć bez drugiego. Niektórzy twierdzą, że są jednym o dwóch twarzach, inni – dwoma osobnymi bytami. Jednak wszyscy zgadzają się, że te istoty tworzą świat i zwą się w zależności od filozofii bogiem lub bogami. Sami nie wiedzą, kiedy powstali i jak. Może zrodziło ich morze czasu, tak jak i cała wyspę, a może gdzieś tam żyją inni. Na początku, gdy dysponowali ledwie nędznym małym domkiem próbowali wypłynąć na poszukiwania innych. Póki widzieli wyspę, żegluga była prosta. Potem jednak stracili całkiem orientację. Z każdej strony tylko woda, aż po horyzont. Niebo nie było pomocne, gdyż wydaje się być równie skore do zmiany jak morze. Błądzili przez wiele dni, aż zobaczyli skrawek lądu w oddali. Szczęścia nie umniejszał wcale fakt, że była to ich własna wyspa. Wychudzeni i wymęczeni byli zadowoleni nie czując już kołysania pod stopami. Od tamtej pory porzucili plan znalezienia innego lądu. Odszukali za to inny sposób podróżowania.
Zaczęło się od tego, że Gaja chciała zrobić prezent Eterowi. Na kawałku kory namalowała węgielkiem jego portret. Eter akurat był w złym humorze i ze złością wrzucił dzieło do ognia. Zazwyczaj wyrozumiała i wybaczająca bogini, tym razem płakała przez kilka dni i nie odzywała się do winowajcy. Na początku Eter uznał to za zabawne, ale po pewnym czasie sytuacja zaczęła go nudzić. Poniżej jego godności było przeprosić, ale postanowił, że namaluje Gaję i nie tylko ona zacznie się znów do niego odzywać, ale przy okazji on pokaże jej, że jej marne dzieło nic nie mogło znaczyć w porównaniu do jego. Lubił polować, a że Gaja zabraniała mu zabijać dla samej przyjemności, postanowił, że użyje skóry jako materiału na dzieło, a malować będzie zaostrzonym patyczkiem nurzanym w świeżej krwi. Jak pomyślał, tak zrobił. Problem polegał jednak na tym, że jego malowidło nie wychodziło wcale lepsze od węglowego tworu towarzyszki. W końcu po całym dniu prób porzucił ten pomysł i chodził ponury bardziej niż zwykle. Nastały dni pełne łez Gai i krzyków Etera, żeby przestała się wreszcie wygłupiać. Prowokował ją nieustannie, ale bogini była nieugięta. Wreszcie zaczął się zastanawiać nad przeprosinami. Niestety okazało się to trudniejsze niż przypuszczał. Słowo nie chciało mu przejść przez gardło i wtedy wpadł na pomysł. Siedzieli przy kominku i Gaja w ciszy cerowała ubrania, a on na oślep wbijał nóż w kawałek drewna. W pewnym momencie zaczął wpatrywać się w rysy, które zrobił. Wstał i wybiegł na podwórze. Nie było go dłuższą chwile. Kiedy wrócił z Jego oczu wyzierała duma i samozadowolenie. Podstawił jej pod nos kawałek skóry oznaczony kreskami i zawijasami. Zapytał, czy jej się podobają. Popatrzyła na niego zdezorientowana i wtedy wytłumaczył jej, że skoro nie chce z nim rozmawiać, to może pisać. Że wymyśli dla niej jak umieszczać słowa jako obrazy. A te kilka znaków, które miała przed sobą, to było jej imię. Gaja była wniebowzięta i znów zaczęła się odzywać do swojego ukochanego. Eter się wściekł, bo stwierdził, że na darmo się starał, ale Gaja znalazła dla nich zastosowanie, zaczęła opisywać swoje dni. Mężczyzna prychnął tylko w pogardzie.
Zasmucona zanurzyła pióro, ale tym razem roztoczyła wizję. Wyobraziła sobie wyspę z samymi kobietami, którym mogłaby się wyżalić i które by ją zrozumiały. Opisała piękno krajobrazu, stroje i budowle. Od razu poprawił się jej nastrój. Odłożyła manuskrypt całkiem o nim zapomniała, wracając do zajęć. Jakież było jej zdziwienie po kilku dniach, gdy zaglądając do notatek, zauważyła, że pojawiło się ich dużo więcej. Od razu zrobiła awanturę Eterowi, że ruszał jej prywatne zapiski, ale mężczyzna zdecydowanie oznajmił, że nie interesują go takie bzdury. Rzeczywiście pismo wydawało się identyczne jak jej...
Okazało się, że historia zaczęła pisać się sama. Oboje z Eterem mogli się w nią włączać, dodając coś od siebie, ale mogli też pozwolić płynąć jej samoistnie. Zaczęli tworzyć dalej. Tomy zaścielały mały domek, potem kolejne piętra, aż zapełniły całe regały nieskończonej wieży.

niedziela, 29 maja 2016

Dzieci burzy

I

W przydrożnej gospodzie panował nieopisany gwar. Przy blasku lamp oliwnych i dwóch pięknych kominków bawiła prawie cała wioska i masa podróżnych. Kilku bogatych jegomości paliło w kącie drogie cygara. Zapach perfum mieszał się z zapachem tytoniu, alkoholu i biedy. W tym jednym z nielicznych w okolicy murowanych budynków panowała wręcz namacalna aura wyczekiwania. Wzrok gości nieustannie wędrował do stojącego przy ogromnym kontuarze zegara, a stamtąd prosto w najciemniejszy kąt.
Mimo że dochodziła pierwsza, wszyscy, poza jednym, nieświadomym przyjezdnym, który już dawno został przeniesiony do wynajętego na tą noc pokoju, wydawali się nieprzyzwoicie trzeźwi.
Rozbrzmiał wyczekiwany dźwięk, oznaczający nadejście upragnionej, pełnej godziny. Uderzenie małego, metalowego młoteczka wywołało rzadko pojawiającą się w gospodach ciszę. W ciemnym kącie, przy akompaniamencie szelestu czarnego jak noc za oknem materiału i pod ostrzałem spojrzeń, zaczęła się formować niewysoka, przygarbiona postać. Obszerny płaszcz nie pozwalał ocenić, czy to kobieta czy mężczyzna. Spod nasuniętego głęboko na twarz kaptura wystawały końcówki siwych włosów. Pod obstrzałem spojrzeń osoba zaczęła powoli sunąć w stronę wielkiego kominka. Stanęła tyłem do niego i powoli zsunęła kaptur. Oczom zebranych ukazała się dobrze znana tutejszym bywalcom burza lśniących w blasku ognia włosów i poorana zmarszczkami, oświetlona migotliwym światłem lamp twarz. Staruszka stała chwilę z zamkniętymi oczami jakby napawała się panującą atmosferą, zbierając siły na to, co miała zrobić. Wtem podniosła głowę i otworzyła oczy. Z ust zebranych wyrwało się westchnienie. Przenikliwe i świdrujące spojrzenie białych tęczówek omiotło cała salę. Każdemu zdało się, iż kobieta zajrzała głęboko w jego duszę. Chwilę dłużej okryte bielmem oczy zatrzymały się na młodym mężczyźnie, a potem uśmiechnęła się przelotnie i lekko zachrypnięty głos wypełnił izbę.

Witajcie o pierwszej godzinie nowego. Witajcie w czasie początku, w jedynym właściwym momencie do rozpoczęcia prawdziwych opowieści pierwszego świata; opowieści o pierwszej stworzonej z ciemności nocy i światła dnia...

II


Kończyła wiązać buty, gdy w zaroślach na brzegu polany usłyszała cichy trzask. Skarciła się w duchu za nieostrożność i przesunęła lekko prawą rękę, by dosięgnąć małego, czarnego ostrza. W spowitym nocną ciszą lesie powinna była wyczuć czyjąś obecność długo zanim byłaby w stanie usłyszeć kroki. Zastygła na chwilę, a potem uśmiechnęła się i rozluźniła. Schowała sztylecik z powrotem na miejsce i zawołała:
  • Nagra, możesz już wyjść i tak wiem, że to Ty.
Zza wielkiego krzewu leszczyny wysunęła się najpierw ogromna łapa, a zaraz za nią pysk z długimi kłami. Zwierz był wielkości kucyka, miał grubą i gęstą sierść odziedziczoną po swoich przodkach ze strony owczarków kaukaskich. Ilijana wybłagała go od dziadka. Jako wilczy mieszaniec miał być utopiony przez parobka. Jednak dziewczyna, która sama miała w sobie krew ludzi i leśnego ludu postanowiła za wszelką cenę ocalić zwierzę. Dzięki temu pozyskała wiernego towarzysza i obrońcę. Wytworzyła się między nimi dziwna więź, której nie rozumiał nawet staruszek. Ili wymieniała myśli z Nagrą, jak Obdarzeni między sobą. Kiedy zwierz zranił się w łapę, wpadając w sidła, dziewczyna przyspieszała gojenie rany. Umiejętności rozwijały się i staruszek wiedział, że niedługo dziewczyna będzie musiała wyruszyć w drogę, by nauczyć się panować nad nimi równie dobrze jak nad mocą umysłu, którą pomógł jej opanować. Niestety czas ten nadszedł zbyt szybko. Choroba przyszła znienacka, porwała w swoje sidła i nie puściła. Teraz leżał w swojej komnacie umierający. Postępując zgodnie z jego wolą Ilijana z ciężkim sercem opuściła pokój jedynego krewnego, zostawiając go sam na sam ze śmiercią i udała się na małą polankę. Tam wyciągnęła ze starego pnia przygotowane kilka dni wcześniej ubranie i zapakowany plecak. Zapadał zmrok, kiedy zmieniała szarą sukienkę na brunatną, bawełnianą koszulę i skórzane spodnie. Sprawnie zapięła dopasowaną kamizelkę i zasznurowała buty. Kiedy Nagra stanął koło niej, zostało jej tylko poprzypinanie pasów z paraliżującymi strzałkami i rurki do ich wystrzeliwania do prawego uda oraz z pochwy ze sztyletem na biodra. Nie zapomniała tez o swojej procy. Miała ją w plecaku razem z resztą stroju, maścią na otarcia, złotem i dwoma jej największymi skarbami: broszą mamy i pamiętnikiem dziadka. Ubolewała strasznie nad tym, że nie może wziąć swojego łuku.
Od opuszczenia posiadłości minęło niewiele czasu, ale w każdej chwili ktoś mógł zajrzeć do umierającego i spostrzec jej nieobecność. Możliwe, że już jej szukają. Czas działał na niekorzyść. Na szczęście było lato. Sprzyjała pogoda, bo chmury rzadko zasłaniały księżyc, umożliwiając uciekinierom odnajdywanie właściwej drogi. Odwróciła się tylko raz na szczycie wzgórza. Patrząc w stronę małych, złotych plamek błyszczących nad drzewami na skraju lasu, które jeszcze godzinę temu były oknami jej domu, powiedziała:
  • Dziadku, wyruszamy. Żałuję tylko, że Twoja droga i moja się nie pokrywają.
Otarła pojedynczą łzę z policzka i ze zwinnością leśnych przodków ruszyła w ciemność śladami kompana.

W tym czasie starzec samotnie leżący w swoim łożu zastanawiał się, czy odpowiednio wykonał polecone mu zadanie. Czas pokaże, czy jego nauki wystarczyły, by uzbroić to dziecko do misji, która ją czekała, a której nie była nawet świadoma.
Pamiętał dzień, kiedy zobaczył ją po raz pierwszy. Ciemną, pochmurną noc rozjaśniały pojedyncze błyskawice. Mimo ulewy jedno okno na szczycie wieży nad skałami było szeroko otwarte. Pamiętał ten niesamowity widok otulonej w zwiewną czerwień sukni czarownicę. Kruczoczarne włosy miała przemoczone łzami deszczu. Z całej postaci biła rozpacz i nienawiść. Jej spojrzenie do dnia dzisiejszego nawiedzało go w koszmarach. A potem huk gromu i błyskawice odsłaniające okropny widok pokiereszowanego ciała. Dziecko nie mogło przeżyć, a jednak żyło. Musiał natychmiast otworzyć ciało kobiety, żeby je wydobyć. Deszcz je obmywał, płacz ginął w odgłosach burzy. Już wtedy powinien wiedzieć jaką ma moc, ale za bardzo zajęty był użalaniem się nad nieudolnością w ratowaniu matki. Pewnie zabiłyby go wyrzuty sumienia, gdyby nie kartka, którą znalazł następnego dnia. Czytał ją tyle razy, że każde słowo zdawało się wypalone w jego pamięci.

„Chciałam go zabić. Zniszczyć jak innych. Był taki sam jak tamten. Pewny siebie, zawsze uśmiechnięty. Zdobył serca wszystkich kobiet w wiosce. I miał moc. Nie przechwalał się nią, nie musiał. Czuć ją było na kilometr. Zarzuciłam sieci i doprowadziłam do „przypadkowego” spotkania. Wszystko szło gładko. Zainteresował się mną od razu. Udawałam dawną siebie, bo wiedziałam, że to najlepsza strategia na takich ... Tak jak przewidziałam, zainteresował się mną od razu. Wszystko szło jak z płatka, no ale w końcu miałam już za sobą wiele takich historii. Aż do dnia, gdy trafiłam na dziwną staruszkę. Była niewidoma, ale widać mocy było w niej na tyle, że poruszała się wprawnie, zupełnie jak młódka w pełni sił witalnych. Głupia uparła się, żeby ze mną porozmawiać. Dzięki „prezentom” od poprzednich przyjaciół stać mnie było na wynajęcie małego pokoiku w gospodzie, na który nalegała. Gdy tylko tam weszłyśmy, zaciągnęła kotary i zamknęła drzwi na skobel. W ciemności jej oczy zalśniły białym blaskiem i zaczęła wieszczyć. Nie chciałam słuchać jednak głos wwiercał mi się w uszy. Przywołała moje dziecięce wspomnienia, obudziła płomyk dobra, który myślałam, że już dawno ugasiłam. Opowiedziała o przeszłości mojej aktualnej ofiary, o jego odrzuceniu i sponiewieraniu. I wreszcie na koniec usłyszałam historię o moim dziecku... O mojej jeszcze niepoczętej córeczce. Będzie cierpiała. Przed nią bardzo ciężka droga, bo to ona będzie Pierwszą. I Ty musisz ją do tego przygotować. Tak jak uczyłeś kiedyś, długo przed wyruszeniem w drogę na spotkanie, mnie. To Ty jesteś mędrcem z przepowiedni. W odpowiednim czasie odeślij ją do ojca. Tak, nie zabiłam go. Nie potrafiłam, zamiast tego zasnęłam, płacząc w jego objęciach, a rankiem odeszłam na poszukiwania Twojej samotni. Byłam w ciąży i znów zaczęłam czuć. Każdy dzień stawał się na nowo udręką. Mimo to udało mi się dotrwać do czasu, gdy nie tylko spotkaliśmy się, ale i dziecko było na tyle silne, że na pewno przeżyje. Czuję jej moc i chęć życia. Walczy ze mną, jakby wiedziała, co chcę zrobić. Ale wiem, że Ty zrozumiesz. Byłeś wtedy ze mną, a czytając moje wspomnienia będziesz wiedział, że nie mogę postąpić inaczej. Znając Ciebie, spaliłbyś ten pamiętnik bez czytania, dlatego zabiorę ze sobą tę stronę. Musisz to przeczytać, aby wiedzieć. Przekaż jej tyle, ile będzie musiała wiedzieć, ale nie pozwól na zemstę. Wybacz starcze.

Do spotkania w jedności z Gają
Pandora”

Jedna ze stron pamiętnika, który zaczęła pisać po tragedii, która odmieniła jej życie. Wyrwała ją i z nią chciała umrzeć. Dopiero po kilku tygodniach pomyślał, że jej pokój może kryć pozostałą część wspomnień. Znalazł go prawie od razu między jej ulubionymi książkami. Z jednej strony romans, z drugiej przerażająca historia pełna krwi i śmierci, a pośrodku spisana jej ręką opowieść o kilku miesiącach, o które pytał tysiące razy odkąd wróciła. Jego pragnienie poznania prawdy miało zostać zaspokojone, a on bał się. Poraził go strach przed tą mroczną częścią, którą tak skrzętnie ukrywała. Zabrał księgę do siebie i wpatrywał się w nią długo siedząc na łóżku. Wreszcie przemógł się i ją otworzył. Zanurzył się w morzu bólu, nienawiści i zemsty. Do tamtej chwili nie wiedział jak głębokie rany powstały w duszy jego podopiecznej. Jak bardzo zmieniła się pod wpływem tego jednego wydarzenia. Płakał. On – były mag bojowy - płakał jak dziecko. Tamtego dnia zdołał zmusić się do przeczytania ledwie jednej strony. Całość zajęła mu około miesiąca. Jej udręczona dusza nie mogła dłużej znieść życia. Zostało w niej tyle dawnej siebie, że chciała, żeby jej dziecko przeżyło i żeby było szczęśliwe. Jednocześnie nienawidziła je i kochała.
Od razu udał się do pokoju niemowlęcia. Mamka akurat skończyła ją karmić i mała spała. Miała ciemniejsza skórę niż ludzie, ale niewiele. Uszy tylko troszkę zaostrzały się ku górze. Na razie mało kto mógłby się domyślić mieszanego pochodzenia dziecka. I wtedy mała uniosła powieki. Te oczy stanowczo nie mogły uchodzić za ludzkie. Niestety pionowe źrenice są domeną kotów i leśnego ludu. Uczucia musiały odbić się na jego twarzy, gdyż mamka położyła rękę na jego ramieniu i powiedziała uspokajająco:
  • Proszę się nie martwić. Dziecko jest wyjątkowe, ale nikt z nas nie piśnie o tym słowa. Dziewczynka jest taka śliczna, a głupi miastowi gotowi by jej krzywdę zrobić.
Na to wspomnienie zaśmiał się. Niestety w jego stanie był to błąd. Zaniósł się kaszlem. Ból w piersiach nasilił się i stał prawie nie do zniesienia. Hałas zwabił gospodynię. Zdziwiona, że nie zastała z dziadkiem dziewczyny, dopiero po ponownym ataku zwróciła swoją uwagę na chorego. Skropiła olejkiem ściereczkę i podała mu do inhalacji.
  • A gdzież to panienka zniknęła?? Całe dnie przesiaduje tutaj i nagle znika bez uprzedzenia mnie?? Przecie panu mogło się co stać- powiedziała, gdy tylko kaszel ucichł.
  • Kazałem jej iść spać. Musi być silna, gdy mnie zabraknie.
  • Co racja, to racja... Taka wątła panienka, to każdy wykorzystać będzie chciał taką dziecinę. Ale dziwne, że mnie nie zawołała. Nie podobne to do panienki.
  • Niestety trochę się posprzeczaliśmy, więc prawdopodobnie to przez zdenerwowanie cię nie powiadomiła.
  • Skoro pan tak mówi. Przyślę tu zaraz dziewczę jakieś, żeby się panem zajęło.
  • Nie trzeba. Wystarczy, że ktoś będzie czuwał przy dzwonku.
  • Jak pan sobie życzy, choć gdyby to ode mnie zależało....- mówiąc wyszła.
Była cudowną dziewczyną. Prostą, niezbyt urodziwą, ale z ogromnym sercem. Najpierw była mamką Ilijany, potem jej opiekunką. Kiedy poprzednia gospodyni przestała dawać sobie radę z obowiązkami, zastąpiła ją i sprawdziła się w tej roli doskonale. Czasem było mu jej żal. Mężczyzna, któremu oddała serce i cnotę zostawił ją ciężarną. Synek niestety okazał się bardzo słabowity i zmarł kilka miesięcy po urodzeniu. Przelała całe swoje uczucie na Ili, chociaż nigdy nie zapominała o pochodzeniu i utrzymywała odpowiedni dystans. Teraz dziewczynka odeszła. Bał się, że serce gospodyni może tego nie wytrzymać. Niestety innego wyjścia nie było.
Wrócił do swoich rozmyślań o przeszłości. O szczęśliwych 12 latach z przyszywaną wnuczką. Spędzał z nią bardzo dużo czasu, gdyż wygnany na prowincję obowiązków nie miał praktycznie żadnych. Skupił się na odpowiednim przygotowaniu dziecka do przeżycia w trudnym świecie. Miał nadzieję, że jej matka się pomyliła, ale nie mógł ryzykować, nie spełniając prośby zmarłej. W związku z tym od 3 roku życia dziecko zaczęło treningi i naukę. Najpierw było to tylko kilka chwil w formie zabawy. Troszkę ruchu i słuchania o historii przeplatane ze sobą. Zabawy rozwijające umysł i pobudzające magiczną siłę. Wraz z rozwojem dziewczyny zajęcia coraz mniej przypominały zabawę, a coraz bardziej treningi. W wieku 6 lat dostała nawet swój pierwszy strój bojowy. Na zawsze zapamięta jej błyszczące szczęściem oczka i uśmiech, kiedy go wręczał. Zadbał o to, żeby chciała być wojowniczką. Nie stosował technik, których kiedyś używał na dzieciach mających zostać posłusznymi robotami Rady. Wtedy często działał wbrew sobie, wyrządzając nieodwołalne zmiany w umysłach młodych ludzi. Z tym dzieckiem postępował zupełnie inaczej. Po prostu zachęcał ją na wszelkie sposoby. Opowiadał ciekawe historie, w których głównymi bohaterkami były wojowniczki, chwalił za dobre wyniki. Iliana była do tego zrodzona i to było widać na każdym kroku, już od niemowlęctwa. Walczyła przecież od samego poczęcia o to, żeby móc się urodzić. Napędzała ją duma i upór, a to dobrze dla wojownika. Zwłaszcza jeśli towarzyszy im rozwaga. Miał nadzieję, że nie zagubi tego, kiedy przeczyta pamiętnik, który jej dał. Poza swoimi spostrzeżeniami i przemyśleniami, które spisał w formie listów do niej, umieścił tam dwie kartki z pamiętnika jej matki. Miał nadzieję, że kiedyś mu wybaczy, że nie pokazał ich wcześniej. Oby tylko nie przeczytała ich za wcześnie, żeby nie zakłóciły planu. Żeby tylko dotarła do Wielkiej Puszczy... W tym momencie poczuł straszny ból w piersi. Nie zdążył sięgnąć po dzwonek. W poświacie księżyca uformowała się świetlista postać.
  • Kim jesteś? - ledwie wykrztusił.
  • Nie poznajesz mnie starcze? - odpowiedział melodyjny głos w jego umyśle.
  • Niemożliwe...
  • Ci. Już nic nie mów, nie trzeba. Gaja wzywa.
Po chwili ucichło wszystko i udał się na spotkanie Wielkiej Matki.
Wiele kilometrów dalej czarna postać zastygła na gałęzi dębu. Poczuła delikatne ukłucie jakby ulgi i zaraz później pustki. Po policzku zaczęły płynąć łzy, a ona nie bardzo wiedziała czemu. Domyśliła się, że to dziadek odszedł i w ten sposób jego duch się z nią pożegnał, jednak to, co dotarło do serca, nie chciało pozwolić się objąć rozumem.
Dopiero wycie przyjaciela troszkę ją otrzeźwiło. Musieli iść dalej, a biegając po gałęziach, nie mogła pozwolić sobie na rozproszenie uwagi. Przetarła oczy i ruszyli w dalszą drogę. On miękko i ostrożnie stąpając po ściółce, a ona w koronie drzew. 


                                                                                                                                    CDN

niedziela, 22 maja 2016

Przyjście

                Filmy kłamią. Wmawiają nam, że najstraszniejsze wydarzenia mają miejsce w środku nocy, w piwnicach, na strychach lub w głębokim lesie. Mój horror zaskoczył nas przed południem w słoneczny, sierpniowy dzień w pociągu. Za oknem żniwa w pełni. Czerwone kombajny niestrudzenie pochłaniały kłosy i wypluwały zboże na czarne przyczepy. Wyglądało to tak sielsko w ramach z ciemnej zieleni krzewów i drzew znaczących granice pól. Bardzo przypominało mi widok z dziecięcych lat, aż mimowolnie się uśmiechnęłam.
  • Co się tak szczerzysz? Dawaj nogę, a nie.
               Jeszcze zanim zdążyłam się odwrócić, poczułam dłoń na kolanie. Zaraz potem chłodna końcówka wkładu do długopisu zaczęła sunąć po skórze niewiele wyżej. Pojawił się pokraczny ludek w długiej szacie otoczony okręgiem.
  • Ej! Ale zaczynałam „hunterem”, a nie „priestem” - zaoponowałam ze śmiechem.
  • Grasz kapłanką i to się liczy, nie marudź.
               Dopiero teraz zauważyłam, że każda z pozostałych osób w przedziale ma podobny obrazek. Nie miałam żadnych problemów z ich rozszyfrowaniem. Rogue, szaman, druid, mag, worrior, paladyn i Death Knight - wszystkie inspirowane grą internetową, w którą razem gramy i przez którą się poznaliśmy.
  • Dawajcie, zrobimy zdjęcie i się wrzuci na facebooka.
              Próby ułożenia nóg w ten sposób, żeby wyszła ładna fotka wywołały tylko mnóstwo śmiechu, ale nie dawały w żadnym stopniu zadowalających rezultatów, więc Kali zrobiła osiem zdjęć swoim aparatem i miała później połączyć je w kolaż. Miał dołączyć do małego fotoreportażu dla osób, które z różnych powodów nie mogły z nami wyjechać. Patrzyłam po kolei na rozbawione twarze wokół mnie i nie wierzyłam, że możemy tworzyć tak zgraną grupę. Z większością obecnych tydzień temu spotkałam się po raz pierwszy, a są mi bardziej bliscy niż nie jedna osoba znana od lat. Wiedziałam, że nie tylko mi towarzyszyły takie odczucia. Wystarczyło popatrzeć na Kali i Matiego. Poznali się w grze i od razu wszyscy zauważyli iskrzenie. Na szczęście oboje mieszkali we Wrocławiu, więc szybko zaczęli się spotykać i teraz stanowili piękną parę - delikatna, drobna blondynka i brunet w okularach z ciemną karnacją.
                Z zamyślenia wyrwał mnie krzyk siostry. Dora dzielnie walczyła z siedzącymi obok niej Olegiem i Młodym. Niestety byli silniejsi i już prawie udało im się ściągnąć jej buty. Zamierzali sprawdzić, czy rzeczywiście ma łaskotki na stopach. Pomyśleć, że przez internet obaj zawsze wydawali się cichymi i spokojnymi introwertykami. A podobno gry komputerowe izolują. Osoby, które tak twierdzą, powinny teraz zajrzeć do naszego przedziału, a jeszcze lepiej spędzić razem z nami ubiegły tydzień na mazurach. Spojrzałam z wdzięcznością na brata, bo nie byłoby mnie tu, gdyby nie namówił mnie na wspólne granie..
               W tej właśnie chwili pomiędzy nami przeleciał but mojej siostry i utknął na górnej półce na bagaże. Muszę przyznać, że Dora miała kopa. Łaskotanie zaczęło się na dobre. Do zabawy przyłączył się Mati, znęcając się nad swoją lubą. Uznałam, że to najlepszy moment na wyjście do toalety, zanim wpadną na pomysł włączenia w zabawę także i mnie. Dołączył do mnie Arek, który do tej chwili robił poprawki w obrazku maga na swoim udzie. Jego najlepszy przyjaciel – Dawid – popatrzył na nas oboje z dziwnym uśmiechem.
                Zostawiliśmy całą zgrają w momencie, gdy moja siostra stawała w rozkroku na siedzeniu, które zajmował Dawid, żeby ściągnąć buta. Jego zaskoczona mina była bezcenna. Zasunęliśmy drzwi przedziału i ruszyliśmy przez pusty korytarz na koniec wagonu.
  • Na serio chcesz do toalety, czy uciekasz przed łaskotkami?
  • Ha ha ha, jedno i drugie w sumie.
  • Kaśka? - złapał mnie za rękę.
Odwróciłam się do niego. Znaleźliśmy się bardzo blisko siebie. Miał lekko szklisty wzrok od wypitego alkoholu. Nawet nie wiem kiedy, ale nasze usta się spotkały. Czułam jakbym wędrowała cały dzień przez pustynię, a on był moją oazą. Byłam tak spragniona, że chciałam tylko więcej. W uszach zaczęło mi szumieć, gdy popchnął mnie lekko na drzwi pustego przedziału i przycisnął do nich swoim ciałem. A potem niespodziewanie przerwał pocałunek. Podążyłam za jego spojrzeniem otumaniona przyjemnością. W stronę mojej głowy leciała włócznia. Na szczęście Arek zareagował błyskawicznie. Pociągnął mnie za sobą na zewnętrzną ścianę wagonu, wyciągając rękę w stronę lecącej broni i wtedy stało się coś jeszcze bardziej niesamowitego – z jego palców wystrzelił ognisty pocisk. Spotkał się z włócznią jakieś półtora metra od nas i zamienił ją w popiół w ciągu sekundy. Staliśmy tam totalnie w szoku, ciągle przytuleni. Nie mogliśmy oderwać wzroku od kupki popiołu, aż usłyszeliśmy przerażający skrzek.
Na samym końcu wagonu stało coś wielkiego, humanoidalnego i porośniętego czarną sierścią. Miało nienaturalnie długie łapy zakończone ogromnymi szponami, ale najbardziej przerażający był pysk z czerwonymi ślepiami i paszczą jak u zmutowanej modliszki. Potwór ruszył w naszą stroną, z drugiej strony usłyszałam kolejny ryk. Druga bestia miała coś dziwnego i błyszczącego na szponach. Różniły się chyba tylko przepaskami na biodrze, ale nie zdążyłam się przyjrzeć, bo widok zasłoniła mi głowa Olega.
  • Ej, co wy wyprawiacie? - zanim zdążyłam mrugnąć została oderwana od reszty ciała. W zwolnionym tempie widziałam jak leci w górę, zostawiając za sobą smugę krwi, a potem odbija się od szyby i opada na podłogę.
  • Nie!!! - tym razem to ja wyciągnęłam rękę, niestety bez żadnego efektu. Stwór wykrzywił wypełnioną ostrymi zębiskami paszczę i ignorując mnie całkowicie, wkroczył do przedziału.
          Stałam jak wryta, nie mogłam nawet drgnąć, a przecież powinnam coś zrobić. Arek na szczęście zachował zimną krew, wepchnął mnie do pustego przedziału tuż zanim pierwsza bestia go dopadła.
Szpony zacisnęły się na jego szyi i podniosły pod sufit. Dłonie chłopaka złapały za łapę. Stwór zawył i puścił. W tym czasie zauważyłam leżący na podłodze metalowy długopis. Niewiele myśląc, chwyciłam go w dłonie i z krzykiem rzuciłam się na potwora. Moja zaimprowizowana broń zaczęła lśnić tak mocno, że musiałam zamknąć oczy i na ślepo wymierzyć cios. Nie poczułam nic dopóki moja ręka nie uderzyła o mięsiste, owłosione ciało. Byłam wściekła, cofnęłam dłoń i zamachnęłam się ponownie, a potem jeszcze raz, potem kolejny i kolejny, aż coś złapało mnie za nadgarstek. Zaczęłam się wyrywać.
  • Kaśka! To ja! Przestań!
Otworzyłam oczy. Okazało się, że mierzę zaimprowizowanym narzędziem prosto w ramię Arka. Rozejrzałam się, ale potwora nie było. Długopis znów stał się tylko długopisem.
  • Co ... - moje pytanie przerwał krzyk z naszego przedziału.
               Ruszyliśmy w tamtą stronę i wtedy cały świat zatrząsł się w posadach, a potem zaczął się obracać. Złapałam się mocno Arka. Usłyszałam brzęk tłuczonej szyby, jakieś trzaski. Wszystko wirowało, miałam wrażenie jakby ktoś obijał mnie bejsbolowym kijem. Czułam, że jak zaraz się nie zatrzymamy, to zwymiotuje, a potem poczułam najmocniejszy cios prosto w prawy bark i wszystko znieruchomiało. Nie mogłam nawet ruszyć głową. Z bólu leciały mi łzy. Całe ręce miałam w krwawiących rankach, ale najmocniej odczuwałam ból w prawym barku. Próbowałam na niego spojrzeć, ale kręgi szyjne odmówiły posłuszeństwa.
  • Kasia, żyjesz? - słaby głos dobiegał gdzieś z prawej.
  • Tak... A Ty?
  • Chyba, ale nie wiem, czy powinienem się ruszać. Chyba mam złamaną nogę.
  • Ja nie mogę ruszać szyją i mam coś z barkiem... Au...
  • Nie ruszaj się, zaraz się do ciebie dostanę.
  • Ok.
              Bark bolał coraz mocniej. Zaczęłam delikatnie go badać lewą ręką, żeby wyczuć, czy wszystko ok. Zamknęłam oczy i skupiłam się na bodźcach odbieranych przez palce. Miałam wrażenie, że moja dłoń jest coraz cieplejsza. Dziwne odczucie, ale przynosiło coraz większą ulgę, więc nie przestawałam, a nawet masowałam coraz energiczniej. Starałam się wymacać, czy kości są całe, czy gdzieś nie boli bardziej, czy nie mam ran. Ból stamtąd znikał, za to tym mocniej odczuwałam go z tyłu głowy i w szyi. Niewiele myśląc skierowałam tam obie dłonie. Powtórzyły się odczucia z ramienia. Gdy po kilku minutach pojawiła się nade mną głowa Arka czułam się poobijana, ale ani bark ani szyja już mi nie dokuczały.
  • Miałaś się nie ruszać. - Przytrzymał mnie ręką, gdy chciałam się podnieść. - Mówiłaś, że szyja cię boli. Może masz coś z kręgosłupem.
  • Alarm odwołany, już mnie nie boli. Bark też nie - powiedziałam z uśmiechem.
  • Nic ci nie jest?
  • No czuje się jakby po mnie przebiegło stado słoni, ale chyba to tylko siniaków trochę będzie. A jak noga? - odepchnęłam go lekko i usiadłam.
  • Boli i nie mogę na niej stanąć.
  • Gdzie?
  • Trochę powyżej kolana.
  • Pokaż.
  • Po co?
  • Chcę coś sprawdzić.
              Usiadł oparty o ścianę i przysunął rękami do mnie swoją prawą nogę. Klęknęłam na wysokości jego kolan. Spojrzałam na swoje ręce, a potem przyłożyłam do rannego miejsca. Syknął i napiął mięśnie z bólu, więc zmniejszyłam nacisk. Znów zamknęłam oczy i skupiłam się na szkielecie i na tym, co powinno być pod moimi rękami. Miałam wrażenie, że widzę na powiekach odbicie wnętrza nogi .
  • Masz ciepłe ręce. Pomaga.
Skupiłam się jeszcze mocniej i po chwili poczułam, że jest ok.
  • Jak teraz?
  • Hmmmm... - Ostrożnie spróbował unieść nogę i ją zgiąć. Z uśmiechem zadowolenia zauważyłam, że wykonuje ruchy coraz odważniej. - Niesamowite.
Wstał z całkowicie zaskoczoną miną.
  • To musiał widocznie być tylko skurcz. Trzeba zobaczyć co z resztą.
                 Przed oczami stanął mi obraz odrywanej głowy Olega, zerwałam się na nogi i pobiegłam odwróconym do góry nogami korytarzem poganiana obawą o rodzeństwo. Szyby prawie wszędzie były powybijane. Z naszego przedziału wystawała czyjaś noga i torba. Dopadłam do drzwi, ale nie mogłam ich otworzyć, coś je przyblokowało. Arek odsunął mnie i mocno szarpnął – ani drgnęło. Pochyliłam się, żeby spojrzeć do wnętrza, ogarnęło mnie przerażenie. Torby pospadały z półek i leżały teraz przemieszane z ludzkimi ciałami. Wszystko było pokryte krwią. Na pierwszy rzut oka ciężko było określić, czy ktoś żyje. W kącie dostrzegłam brata przytulonego do swojej dziewczyny. Ani jedno ani drugie się nie ruszało.
  • Mati! Nic ci nie jest?! Mati, odezwij się!
Nic, żadnej reakcji.
  • Spróbuj przesunąć to, co blokuje drzwi.
                Popchnęłam ze złością odpowiednią torbę. Cofnęłam ręce, Arek szarpnął kolejny raz i przejście stanęło otworem. Przy okazji walnął drzwiami w wystającą nogę i usłyszeliśmy jęk bólu. Wypełniła mnie niezmierna ulga, bo to oznaczało, że jednak ktoś żyje.
Arek złapał kolejną torbę na naszej drodze i wyrzucił ją na korytarz. Pod nią sapnął Dawid. Miałam ochotę go uściskać i ucałować za samo to, że mruga oczami, ale przeskoczyłam nad nim i, omijając ciała Młodego i Olega, doskoczyłam do brata. Gdy go tylko dotknęłam, wiedziałam, że żyje, ulga była niesamowita. Musnęłam skórę Kali i poczułam jak grunt usuwa mi się spod nóg. Była dla mnie jak druga siostra, zabolało jakby mi rozrywało serce.
  • Mati? Mati odezwij się – prosiłam z płaczem, ale bez reakcji.
Położyłam dłonie na twarzy brata. Był tylko poobijany i widocznie w szoku.
  • Mati, spójrz na mnie, proszę – nie przestawałam do niego mówić. Uniosłam jego twarz w moją stronę, zobaczyłam spływającą po policzku łzę.
  • Asia... - głos był przepełniony żalem i goryczą, ale mówił. Zostawiłam go na chwilę i zaczęłam rozglądać się zamglonym przez łzy wzrokiem za siostrą. Ruda plama przy oknie, ze szkłem we włosach.
  • Dora! Doruś! - to była już histeria, nie panowałam nad tym, nie mogłam
stracić mojej małej siostrzyczki - nie przeżyłabym tego. Ściągnęłam z niej bagaże i jakieś szmaty przesiąknięte krwią. Zamarłam. Przede mną leżała paćka mięsa i wnętrzności. Smród był obrzydliwy. Dotknęłam drżącą ręką jej czerwonej dłoni i wyczułam, że jeszcze żyje. Nie wiedziałam jak to możliwe, ale nie zamierzałam się nad tym zastanawiać. Spróbowałam zrobić to, co zrobiłam dla siebie i Arka. Zaczęłam tam, gdzie zagrożenie było największe. Naprawiałam wszystko krok po kroku, skupiając się na tym, co podpowiadał mi jej organizm, że było niezbędne. Nie zauważyłam, że sama tracę siły, aż było za późno. Ostatnie, co pamiętam, to jej oddech. Brzmiał mocno i stabilnie.
Umarłam.

                                                                                                                                     CDN

środa, 18 maja 2016

Pamiętnik



  • Nie pisz tego.
  • Ale dlaczego?
  • Nie rozumiesz? Przecież i tak nikt w to nie uwierzy,
  • Tu nie chodzi o nich, tylko o mnie. Sama w to nie wierzę. Muszę to opisać. Może wtedy do mnie dotrze.
  • Popełniasz błąd. To nic nie wyjaśni, a tylko pogorszy sprawę. Wezmą Cię za wariatkę.
  • To im tego nie pokażę.
  • I tak zobaczą. Nie ukryjesz tego. Napisane słowa mają to do siebie, że kiedyś ktoś je musi przeczytać.
  • To go spalę.
  • Sama się oszukujesz. Nie będziesz w stanie tego spalić. Potraktujesz zbyt osobiście. To by było jak zniszczenie części siebie.
  • Przesadzasz.
  • Jesteś pewna? Spójrz na mnie i powiedz z przekonaniem, że to zniszczysz. Tak, żebym uwierzył.
  • Eh... Masz rację. Nie potrafię. Ale co innego mam zrobić? Muszę to sobie poukładać. Rozmowa to za mało. To zbyt skomplikowane.
  • Nie wiem. Na to nie potrafię znaleźć odpowiedzi.
  • No, ale popatrz... Tylu ludzi pisze pamiętniki. Kto by uznał taki mój za godny przeczytania? W końcu jestem nastolatką.
  • Jakoś mnie to nie przekonuje. Jesteś za ufna, a niebezpieczeństwo jest znaczne.
  • Nie. Jest ok. Dam radę. To jedyne słuszne rozwiązanie. Inaczej się w tym zgubie.
  • Jak uważasz.
        Uśmiechnęła się promienie i zeskoczyła z gałęzi. Po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuła się rozluźniona. Wciągnęła powietrze głęboko w płuca.
  • Czyż wiosna nie jest wspaniała?
         Nie czekając na odpowiedź, rzuciła się biegiem przez sad. Wszystko wokół zdawało się tak piękne, że prawie zapierało dech. Z rozpędu prawie wpadła na babcię.
  • Jezus, Maria! Dziecko, ty mnie kiedyś zabijesz. Chodź do kuchni, bo obiad na stole. Co tam w szkole?
          Lilka uśmiechnęła się i zaczęła opowiadać. Lubiła przesiadywać z babcią. Czasem rozmawiały na błahe tematy, czasem na poważne, ale za każdym razem tym rozmowom towarzyszyła swojego rodzaju magia. Roztaczały wokół aurę bezpieczeństwa. Niestety najczęściej zaraz pojawiało się jej rodzeństwo. Bestie, jakby czekając na tę myśl, pojawiły się na horyzoncie. Lilka szybko dokończyła jedzenie i popędziła do swojego pokoju. Po drodze zajrzała tylko do gabinetu po zeszyt ze sztywną okładką. Usiadła na łóżku, oparła się plecami o ścianę i wzięła głęboki oddech patrząc na kratkowaną kartkę przed sobą.
            Mam na imię Lilianna i mam sekret...
         Siedzieli w swoim mieszkaniu z grupą przyjaciół i świętowali. Nie było konkretnej okazji, ale żadnej nie potrzebowali. Była sobota i wreszcie udało im się wszystkich ściągnąć. Kiedyś stanowili bardzo zgraną paczkę, ale praca i studia rozproszyły ich po świecie. Cóż to jednak za problem skoro Lilka miała plan, żeby wszyscy dziś się zebrali. Ta kobieta miała taka charyzmę, że nikt nie mógł jej się przeciwstawić.
         Teraz patrzyła na niego tym swoim cudownym, wszechwiedzącym wzrokiem. Z całej postaci biła radość. W oczach igrały wesołe ogniki. Nawet nie próbowała powstrzymać uśmiechu. Przyszedł czas na jej występ. Wierciła się na fotelu, aż przyjęła swoją ulubioną pozycję z nogami pod jędrnym tyłeczkiem. Oparła się wygodnie i jej wzrok powoli zaczął tracić wyrazistość. Odpływała. Uśmiech delikatnie zbladł. Przechyliła lekko głowę jakby się czemuś przyglądała. Chyba jej się nie spodobało, bo zmarszczyła czoło. Obróciła twarz w prawo. Zamarła na sekundę. Tak, zdecydowanie tym razem poszukiwania były owocne. Wyglądała jak dziecko, które właśnie ma dostać swój wymarzony prezent. No, dziecko na lekkim haju, ale jednak. Spojrzała na nich znów w pełni przytomnie.
  • Mam. To wam się spodoba.
               Wyobraźcie sobie zadymioną karczmę, taką drewnianą, z wielkimi stołami i ławami przy nich. Najpierw drzwi na wprost stromych i ciasnych schodów. Smród szczyn i wymiocin dochodzi z ciemności za stopniami, więc wchodzisz czym prędzej głębiej do izby. Jest dziwnie cicho. Niepokoi cię to, więc ostrożnie podchodzisz do lady. Gospodarz od razu wyciąga twój ulubiony trunek, a w zamian na ladę trafia kilka monet. Odwracasz się, żeby podejść do swojego ulubionego miejsca i twój wzrok trafia prosto w oczy tego czegoś. Włosy stają dęba, chociaż nie należysz do strachliwych. Przez głowę przelatuje myśl o diable. Kreślisz ręką znak ochronny, w reakcji na to w głowie słyszysz złowrogi śmiech. Jest niski i gardłowy, gdyby nie pogarda w nim pobrzmiewająca byłby pociągający. Twarze wszystkich pochylają się, każdy zagląda do swojego kufla, a ty jak zahipnotyzowany podążasz w stronę oczu. Nie rozumiesz, czemu to robisz. Chciałbyś skręcić, ale ciało się temu opiera. I wtedy kontakt się urywa. Chwiejesz się i opierasz o filar, żeby nie upaść. Czujesz się jakbyś dostał obuchem po głowie. Poruszasz głową, by odzyskać poczucie równowagi. Za sobą słyszysz śmiech, obok rozlega się kolejny. Zdezorientowany rozglądasz się wokół, a w uszy uderza gwar wesołych rozmów. Zupełnie jakby ktoś odetkał ci uszy. Patrzysz w swój ulubiony kąt, a tam pusto. Nikogo nie ma przy Twoim stoliku. Kufel wypada Ci z rąk i pędzisz do wyjścia, czując jak twój żołądek próbuje pozbyć się zawartości. Ledwo ci się udaje. Torsje nie chcą ustąpić, aż do ostatniej kropli żółci. Opierasz się czołem o ścianę i starasz się uspokoić ciało. Nie rozumiesz nic z tego, co się stało. Ocierasz czoło z potu i decydujesz się jednak wrócić do domu. Podejrzewasz gorączkę, a to nie najlepszy czas na chorowanie. W polu zostało jeszcze sporo pracy przed zimą. Z niepokojem rozmyślasz o tym, czy bez twojej obecności uda się ze wszystkim zdążyć. Droga mija Ci szybko. Nawet nie zauważasz, kiedy stajesz na ganku. Już zamierzasz pchnąć drzwi, gdy twoją uwagę przyciąga błysk z prawej strony. Odwracasz się i spotykasz ponownie to spojrzenie.
  • Usiądź przyjacielu.
Gdzieś w środku rejestrujesz, że to kobieta, że ma piękną twarz, taką wyrazistą, a jednocześnie smukłą i delikatną. Nie widzisz nic więcej, bo resztę ciała zakrywa szeroki płaszcz z kapturem, ale to i tak nie ważne. Jedyne, co się liczy, to oczy. Zaglądają głęboko w Ciebie, a nawet głębiej. Powoli ogarnia Cię odrętwienie,...

  • … czujesz jak jej wzrok wędruje dalej, przez przestrzeń i czas.... Do jądra...
           Dziewczyna ucichła. Przez chwilę wszyscy zamarli, czekając na następne słowa dalej pochłonięci rozwiniętą przed nimi wizją. Z odrętwienia wybił ich krzyk Marka.
          Liliana leżała bezwładnie w fotelu, a on coraz mocniej uderzał ją po policzkach, powtarzając, żeby się ocknęła. Ktoś dzwonił na pogotowie, ktoś inny sprawdził jej puls i oddech. Żyła, ale ledwo. Ułożyli ją na podłodze w pozycji bezpiecznej. Mark gładził ją po włosach. Z jego ust ciągle płynęły słowa. Najpierw wyraźne i pełne niedowierzania, potem przeszły w mamrotanie.
W końcu przyjechało pogotowie. Ratownicy zabrali Lilkę do szpitala. 
          W ciągu kilku dni porobiono jej mnóstwo badań i nic nie wykryto. Lekarze ciągle zlecali coś nowego, naradzali się, zapraszali na konsultacje. A Marek wychudł, zbladł. Nie mógł spać, bo nawet jeśli zamknął oczy, to śniła mu się ukochana wołająca o pomoc. W końcu wydano werdykt. Dziewczyna się nie obudzi. Nie wiadomo z jakiego powodu, ale jej mózg przestał działać. Zupełnie jakby ktoś wcisnął przycisk z napisem "off". Nie było żadnych sygnałów aktywności. Utrzymywanie jej ciała przy życiu i tak nic nie da, więc proponują odłączenie aparatury. Rodzice Lilki się zgodzili, ale poprosili o poczekanie z tym do następnego dnia.
            Załamał się. Nie potrafił znieść świadomości, że wszyscy się poddali. Wybiegł ze szpitala. Krążył po mieszkaniu w tę i z powrotem, wpatrując się w fotel, na którym wszystko się stało i analizując każdą sekundę. Nie potrafił sobie poradzić z bezradnością. W końcu wziął tabletki uspokajające, które jakiś czas wcześniej przepisał mu lekarz i spróbował zasnąć. 
            Obudził się po kilku godzinach zlany potem. Znów ten sen. To błaganie w jej oczach, ból. Czuł, że zawiódł. Wstał i poszedł do biblioteki. To był jej prywatny pokój, w którym zamykała się, gdy potrzebowała pobyć sama. Oboje potrzebowali takiego azylu. Wyznaczyli do tego dwa pokoje. On miał gabinet, a ona bibliotekę. Zawahał się tuż przed drzwiami, ale potrzebował poczuć ją przy sobie. Chociażby namiastkę. Nacisnął klamkę i wszedł. Mimo całej sytuacji poczuł się spokojniej. Z okna naprzeciwko wpadało światło lampy ulicznej, oświetlając blat ciemnego biurka. Między nim, a drzwiami stały fotel i sofa. Na stoliku do kawy porozkładane były książki - nowe nabytki Lilki. Oprócz tych kilku mebli w pokoju nie znajdowało się nic poza regałami wypełnionymi kolorowymi woluminami. Sięgały prawie do sufitu, a i tak niedługo nie będzie na nich wolnego miejsca. Podszedł do jednego z nich i dotknął kilku okładek. Tony makulatury, a tyle dla niej znaczą. Wybrał jedną i usiadł na sofie. Włączył lampkę i przyjrzał się okładce. Była na niej dość ładna, płomiennowłosa dziewczyna z mieczem. Pamiętał, że to jedna z jej ulubionych. Otworzył, ale nie czytał. Po prostu patrzył bezmyślnie na czarne wyrazy. Trwał tak zastygnięty przez jakiś czas. Potem zwinął się w kłębek, przytulił książkę i płakał. 

         Stracił rachubę czasu. Łzy obeschły, została pustka. Na początku zagnieździła się gdzieś w okolicy żołądka i powoli rosła. Razem z nią postępowało odrętwienie. Zamieniały ciało w powleczoną kamieniem próżnię. Rozpaczliwie zapragnął się czymś wypełnić. Poderwał się i pobiegł do swojego gabinetu. Wyciągnął z barku Jacka Danielsa i nalał sobie pełną szklaneczkę. Pół wypił jednym haustem. Skrzywił się. Lubił whisky, ale w postaci drinka z colą. Tym razem jednak nie potrzebował rozcieńczania. Alkohol powoli go rozgrzewał. Pustka przestała być taka wszechobecna. Szybko opróżnił resztę szklanki, nalał ponownie i z niechęcią spojrzał na swoje biurko. Zabrał ze sobą alkohol i wrócił do biblioteki. Wziął kolejny łyk i usiadł na krześle. Postawił szkło na blacie i zapalił lampkę. Tu pisała. Czasem otwierał po cichu drzwi i wpatrywał się w jej pochyloną sylwetkę. Zdarzało się, że go nawet nie zauważała nim zdążył wyjść. Oddawała się temu całą sobą. Dlatego czuł się tak dumny, gdy jako pierwszy mógł przeczytać pierwszą wersję tekstu. Stał się miłośnikiem jej historii, chociaż nigdy wcześniej nie przepadał za czytaniem czegokolwiek poza gazetami. W dobie internetu oboje byli swego rodzaju dziwakami, bo woleli słowa zapisane na papierze od tych na monitorze. Pociągając kolejny łyk, sięgnął do szuflady. Ostatnio Lilka sporo czasu spędzała w tym pokoju, więc podejrzewał, że coś pisała. Coś, czego już nie dokończy. Chciał to przeczytać. W pierwszej szufladzie nic nie znalazł, więc zajrzał do następnej, a potem kolejnej. Pusto. Sfrustrowany otworzył jeszcze raz pierwszą szufladę i zaczął grzebać dokładniej. Na dnie znalazł ułożone obok siebie cztery grube zeszyty. Nigdy wcześniej ich nie widział, więc zaintrygowany otworzył ten z najbardziej zniszczoną okładką. Wypadła z niego płyta. Ją rozpoznał od razu. Zawierała tylko jedną piosenkę przy której się jej oświadczył. Włączył ją i ustawił na ciągłe odtwarzanie. Z głośnika dobiegł głos Gawlińskiego śpiewając „Fajnie, że jesteś”.

             Mam na imię Lilianna i mam sekret....

             Pamiętniki! Jego żona pisała pamiętniki, a on nawet o tym nie wiedział. Całkowicie zbiło go to z tropu. Uzupełnił w szklaneczce niedobory płynu i zaczął czytać.

                  Pewnie wiele pamiętników zaczyna się w ten sposób. Tak bardzo bym chciała, żeby w jakimś oprócz mojego znalazł się podobny problem. Tak bardzo chciałabym spotkać osobę podobną do mnie, przeżywającą to, co ja. Tak wiele podróży już przeżyłam...
  • Jakich podróży? Przecież nie wyjeżdżała nigdzie, aż do czasów liceum...
           Tak wiele podróży już przeżyłam i nikogo takiego nie spotkałam. Mam tylko nadzieję, że to tylko dlatego, że jest tyle miejsc. Zresztą nawet nie wiem, czy moglibyśmy się zobaczyć. Tak wiele nie wiem, nie rozumiem i zagubiłam się w tym.
  • No to jest nas dwoje...
                                                                                                                       CDMN
 

wtorek, 17 maja 2016

Powrót


I


Mała iskra życia w nicości. Wokół tylko ciemność. Ani góry, ani dołu, bez poczucia ciężaru, czy upływu czasu. Mogła równie dobrze spadać, co tkwić w zawieszeniu. Żadnego punktu odniesienia, tylko ból. Ataki następowały z każdej strony. Czasem pojedynczo, a czasem wiele naraz. Pochłaniali ją cząsteczka po cząsteczce. Istniało jej coraz mniej, a tak bardzo chciała trwać dalej. Nie mogąc uchronić się przed bólem w inny sposób, próbowała rozproszenia. Małe iskiereczki odsuwały się coraz dalej i dalej. Ciemność nie dała się oszukać. Maleńkie punkciki gasły, a ból, mimo że słabszy, dalej dotykał każdej z nich. Pojedyncze umieranie, było gorsze niż wcześniejszy ból. Połączenie zdawało się jedynym wyjściem. Wróciły do siebie. Skupiły się. Ścisnęły tak bardzo, że w swoim istnieniu zdawały się nie istnieć. Przestały czuć nawet pustkę wokół. Otoczone. Przyciągały coraz więcej i więcej. To wszczepiało się w nie. Wciskało w każdą wolną przestrzeń. Łączyło blask i mrok. Kiedy stały się tym i nimi, odezwał się głos. Był przepełniony obietnicą. Nie rozumieli, co mówi, ale było w tym tyle istnienia. Chcieli tego. Pragnęli, jakby to pragnienie było wypalone w nich samych, w każdej cząsteczce. Powolutku wychodzili z ukrycia. Kierując się głosem, wypływali na powierzchnię istnienia. Głos był cierpliwy i nieustannie nimi kierował. Wabił i wzywał. Podsycał pragnienia i obiecywał spełnienie. W końcu zasłona ciemności się uniosła. Widzieli. Czuli się tak słabo. Pozwolili zasłonie opaść, bo nie zagrażała już istnieniu.
Znów głos. Brzmiał inaczej, mniej. Skupili się i wytężyli siły, by zobaczyć. Udało się. Niewyraźne, zamglone kształty wynurzyły się z mroku. Ból poraził, ale nie przerażał, nie zmuszał, żeby się schować. Był dobry, niósł ze sobą życie. Mlasnęli. Pragnęli. Wszystko stało się pragnieniem. Wyparło wszystkie inne myśli. Głos to wyczuł. Zbliżył się. Słyszeli to i czuli. Pojawił się też zapach. Drażniący, metaliczny, a jednocześnie tak słodki i przyzywający. Lepkie pojawiło się na nich. Tak bardzo chcieli pić. Małe krople spływały do wewnątrz. Dodawały siły. Powoli. Za wolno, chcieli więcej i szybciej. Urwało się. Narastała wściekłość. Warknęli. Chwilę później rozległ się śmiech. Dźwięczny, ale jeszcze bardziej rozdrażniający. Nie myśleli o tym. Pragnęli, ale zamglony kształt nie chciał dać więcej, chociaż rozumiał. Gniew rósł, a potem nagle wróciła ciemność.
Hałas. Daleko, ale zbliża się. Podniosła powieki. Znów obraz był zamglony, ale powoli nabierał ostrości. Plamy szarości przekształciły się w ściany i sufit. Po prawej wyłonił się prostokąt stalowych drzwi. W delikatnej poświacie padającej z małego okratowanego okienka nie dostrzegła żadnych mebli, poza łóżkiem na którym leżała. Skupiła się na nim. Twardy materac, zupełnie jakby obciągnąć materiałem deskę. Blade ciało ktoś przykrył jasnym kawałkiem płótna. Czuła je na całej skórze. Była naga. Dwie, dość spore wypukłości poniżej wyraźnie określały płeć cielesnej powłoki. Kobieta. Tak, to było właściwe. Była kobietą, więc też powinni. Spróbowała podnieść rękę. Udało się, ale była ciężka i nie do końca słuchała poleceń. Zamiast ją unosić, postanowili przesunąć po ciele pod przykryciem. Powędrowała od pępka powoli w górę. Pieszczotliwie przejechała po piersi. Skóra była delikatna, jedwabista. Dotyk elektryzował i pobudzał. Zwłaszcza drażnienie samego wierzchołka. Słabość odchodziła, coś się budziło. Mrowienie na skórze stawało się coraz bardziej pobudzające, umysł okrywała mgiełka. Ścisnęli sutka. Przez ciało przeszedł prąd.
Zabawę przerwał blask gołej żarówki zawieszonej na suficie pośrodku pomieszczenia. Towarzyszył mu szczęk zamka. Drzwi się uchyliły. Najpierw pojawiła się w nich nienaturalnie biała, smukła dłoń. Podążał za nią idealnie wyprasowany rękaw czarnej koszuli. Drogie, szczerozłote spinki do mankietów wyraźnie się odznaczały. Na progu widać już było świeżo wypastowany, skórzany but. Czarne jeansy dziwnie nie pasowały. Podtrzymywał je czarny, prosty pasek. Nie było krawata, ani muszki. Koszula była rozpięta pod szyją. I ta twarz, zmysłowe usta, prosty nos, czarne oczy. Patrzył wprost na nią. W policzkach pojawiły się dołeczki razem z drapieżnym uśmiechem wpełzającym na usta. Zapragnęła je poczuć.
  • Witam z powrotem. Widzę, że przeszkadzam. Ale chyba mi wybaczysz, bo przyszedłem zaspokoić twoją odrobinę inną potrzebę. Jeśli będziesz chciała, z tą również mogę potem pomóc.
W otchłani źrenic błysnęła duma i pewność siebie. Zapragnęła ją zgasić, zdeptać.
  • Poradzę sobie...
Głos był zachrypnięty, drugi wyraz poprzedził suchy kaszel. Uśmiech zuchwalca, zamiast zniknąć, jeszcze się poszerzył.
  • Jesteś silniejsza. Bardzo dobrze.
Ruszył w jej stronę z gracją drapieżnika. Podziwiała płynność każdego ruchu, grę mięśni. Pozwoliła mu podejść na odległość metra, a potem odsłoniła zęby. Momentalnie się zatrzymał. Uniósł brew w niemym pytaniu.
  • Co to jest?
  • Jedzenie. Za bardzo się staraliśmy, żeby pozwolić ci umrzeć z głodu.
  • Zostaw i wyjdź.
  • Tu?
Kiwnęła głową i cały świat lekko zawirował. Postawił tacę na podłodze i odsunął się pod ścianę. Wyraźnie nie zamierzał jej posłuchać. Cały był jednym, wielkim niebezpieczeństwem. Każdą komórką ciała wyczuwała niebezpieczeństwo.
  • Wyjdź – warknęła.
  • Wybacz, ale nie potrafię oprzeć się pokusie zobaczenia ciebie pełzającej nago po podłodze.
Ponownie obnażyła zęby, tym razem nie dało to żadnego efektu. Nie mogła pozwolić mu dalej dominować. Zamknęła na chwilę oczy i spróbowała ocenić zasób sił. Nie było tego dużo, ale jeśli się skupi...
Otworzyła oczy i z całej siły szarpnęła przykrywające ją płótno. Nie poleciało daleko, zaledwie rąbek dotykał tacy. Chichot wypełnił pomieszczenie. Zaczął przeradzać się w śmiech, ale umilkł, kiedy materiał zaczął się poruszać zupełnie jakby ktoś przesuwał coś pod spodem. Naczynie zabrzęczało delikatnie, a potem całość podążyła w stronę łóżka. Przez cały czas nie spuszczała wzroku z przystojnej, męskiej twarzy. Odpowiadało jej równie niewzruszone spojrzenie. Gdy po około minucie walki taca wylądowała koło niej, mężczyzna z błyskiem w oku ukłonił się i wyszedł, a ona, całkowicie wyczerpana, z radością powitała ciemność.
Samotna dziewczynka huśta się w parku. Jest taka szczęśliwa. Wokół rozbrzmiewa jej śmiech. Wszystko wokół wypełnia życie. Drzewa i krzewy wręcz nim kipią. Nagle słońce chowa się za chmurami. Cień pada prosto na dziecko. Różowa sukienka pokrywa się plamami czerwieni. Zamiast śmiechu rozbrzmiewa płacz. Przypomina pisk chorego zwierzęcia. Wydaje się wszechobecny i drażni uszy. Sekundę potem już go nie słychać... Nie ma w parku i dzień też dawno przeminął. Z prawej dobiegają jakieś dziwne odgłosy. Podchodzi tam. Mężczyzna w brudnym płaszczu pochyla się oparty o ceglaną ścianę. Rzyga. Czuje niesmak. Odwraca się. W ciemności coś się porusza. Mały kot. Skrada się w stronę leżącego koło śmietnika kartonu. Zastyga, gdy pojawia się tam malutki pyszczek. Nieświadoma mysz wychodzi na zewnątrz w poszukiwaniu pożywienia. Kociak odwraca łepek w jej stronę i uśmiecha się. Potem jednym susem dopada zdobyczy. Zatapia w niej kły. Z maleńkiego ciałka wypływa krew. Jest jej tak dużo... Kałuża ciągle się powiększa. Następne miejsce i znów krew, i znów, i znów...
Minęła dłuższa chwila nim czerwone plamy zniknęły sprzed oczu. Żarówka dalej wypełniała celę ciepłym blaskiem. Gwałtownie przekręciła głowę i utkwiła spojrzenie w tacy. Leżała w zasięgu ręki, tuż koło łóżka, więc to nie był sen. Tylko jak mogła to zrobić? Wiedziała, że to ona, a nie jej tajemniczy gość, bo czuła wypływającą energię, formującą się w coś podobnego do szerokiego ramienia. Do mózgu dotarły nawet sygnały o ciężarze i ciepłej pieszczocie metalu.
Powoli się podniosła. Delikatne zawroty głowy minęły po kilku oddechach, więc sięgnęła po tacę. Chłodna. Postawiła ją przed sobą na łóżku i zaczęła oglądać zawartość. Na srebrnej tafli ustawiono dwa rzędy miseczek i trzy literatki.
  • I to ma być śniadanie? Wygląda raczej jak zestaw do degustacji.
Przyglądała się podejrzanie zawartości każdej i pożałowała odprawienia kelnera. Bez niego mogła się tylko domyślać zawartości niektórych. Żołądek zaczął domagać się wypełnienia, więc chwyciła pierwszą miseczkę z lewej. Była wypełniona czymś podobnym do musu truskawkowego. Pachniało zachęcająco, więc skosztowała. Słodko-kwaśny, lekko piekący smak napełnił jej usta śliną.
  • Bez wątpienia truskawki. I to rewelacyjne. Szkoda tylko, że tak mało.
Zachęcona sięgnęła po następne naczynie. Wypełniający je biały puch przecinały zielone paseczki szczypiorku. Bardzo lubiła twarożki, ale tego starczyło ledwie na dwa kęsy. Bez wahania sięgnęła po kawałeczek pieczonej piersi z kurczaka i łyknęła wody. Zachłysnęła się i wypluła wszystko na podłogę. Szklanka była zimna, a jednak jej zawartość sparzyła. Smak był ohydny. Miała wrażenie, jakby połknęła rzeczny szlam. Chciała przepłukać usta, ale bała się zawartości pozostałych szklanek. Jeden płyn miał barwę zbliżoną do moczu, a drugi ciemnoczerwoną. Czując początki odruchu wymiotnego, z desperacją sięgnęła po przypominającą sok pomidorowy, gęstą ciecz. Już po pierwszej kropli poczuła ulgę. Nigdy czegoś takiego nie piła, ale napój był bardzo smaczny. Z ulgą oparła się o ścianę.
Zmierzyła nienawistnym spojrzeniem wrogi płyn i odstawiła go na podłogę. Zostały jeszcze trzy miseczki i szklanka. Podnosiła każde naczynie do nosa. Tatar, kawałki nie przyprawionego, surowego mięsa i sok jabłkowy. Tym zdawały się przynajmniej być. Przyglądała się tak im chwilę, po czym sięgnęła po szklankę. Miała teraz w prawej napój czerwony, a w lewej siki.
  • Raz kozie śmierć.
Słodki sok spłynął bez przeszkód prosto do żołądka. Zostały tylko mięsa. Dziwiła się samej sobie, że chce ich spróbować. Tatara jadła już kiedyś i nawet okazał się smaczny, ale myśl o krwistym steku wywoływała zawsze mdłości. Tym razem jednak było inaczej. Wszystko pachniało zachęcająco. Uśmiechnęła się pod nosem. Całe ciało wypełniło oczekiwanie. Powoli zlizała próbkę mielonki. Wraz z rozpływającym się w ustach smakiem poczuła perwersyjną radość i podniecenie. Wzięła jeszcze kęs i rozsmarowywała językiem na podniebieniu. W koniuszkach palców poczuła mrowienie. Zamknęła oczy i wymacała jeden z kawałeczków z którejś z pozostałych miseczek. Powoli rozchyliła usta i wsunęła go zmysłowo do środka. Chwilę ssała jak ulubionego cukierka, a potem zacisnęła na nim szczęki. Z jej ust wypłynął jęk...
Stał nago w jakimś pokoju. Przed nim klęczała naga blondynka. Jej niewinną twarz znaczył rozmazany łzami makijaż. Włosy miała zebrane z tyłu głowy ręką, która jednocześnie dociskała jej usta do podbrzusza. Jej ruchy wzmagały rozkosz. Tak samo działał widok udręki i bezsilnej nienawiści w oczach. Dłoń szarpnęła do tyłu. Druga uderzyła prosto w twarz tak mocno, że blondyna przewróciła się na podłogę. Następny cios trafił w pośladek zostawiając czerwony odcisk, potem kolejny i jeszcze jeden, aż z jej ust wypłynął szloch. Uklęknął za nią i rozkazał głębokim głosem, żeby się wypięła. Nie było sprzeciwu, została złamana. Jej strach podniecał tak bardzo. Czuł, że długo nie wytrzyma. Nie zważał na krzyki, była tylko rozkosz zabarwiona krwią...
Obudziła się na podłodze koło drzwi. Czuła zawroty głowy i lekkie mdłości. Przez chwilę nie potrafiła sobie przypomnieć gdzie jest. Zobaczyła łóżko i doczołgała się do niego. Po drodze pokaleczyła dłonie na porozrzucanym wszędzie szkle. Z ulgą złożyła głowę na poduszce. Tuz koło nosa zauważyła kawałek mięsa. Wyglądał tak soczyście. Z desperacją zacisnęła na nim zęby.
Leżała w wannie. Woda była czerwona od krwi. Wszystko bolało i piekło. Skuliła się słysząc uderzenie w drzwi. Wiedziała, że to ojczym zanim krzyknął, żeby wychodziła. Wiedziała, że ukarze ją za nieposłuszeństwo, ale czy mógł jej zrobić coś jeszcze gorszego? Mógł. Powoli wstała i nie wycierając się nawet, powlekła się do kuchni. Wzięła pierwszy nóż, jaki znalazła. Był długi i ostry, a to wystarczyło. Weszła do sypialni ze schowanymi za plecami rękami i opuszczoną głową, bo tak jej kazał wchodzić. Nie widział noża. Zauważył tylko jak z miejsca, gdzie wcześniej prężyła się jego duma, tryska krew. Odsunęła się, nie czując satysfakcji. Była taka pusta w środku. Spojrzała na ostrze, dotknęła je palcem i poczuła przyjazne ciepło. Jej wzrok przebiegł wzdłuż rękojeści i dłoni zabarwionych jego krwią.
Krzyknęła i drzwi momentalnie się otworzyły. Była wściekła. Chciała zabić tego mężczyznę. I dopiero dusząc go przy ścianie, zauważyła, że to nie on. Rozbolała ją głowa. Depcząc szkło, wróciła do łóżka. Nic nie znajdowało się na swoim miejscu, ona nie była, gdzie powinna. Jej wzrok natrafił na odbicie w tacy. Wpatrywała się swoją twarz i czarne, pozbawione gałek oczy. W nich ujrzała odpowiedź i kolejne pytania.


II
  • Czym jestem?
Głos brzmiał spokojnie, ale ciało na zrelaksowane nie wyglądało. Siedziała skulona w rogu kanapy pokoju, do którego ją przyprowadził. Wcześniej pomógł w kąpieli i opatrzył rany po szkle. Gorąca woda i ogień z kominka powinny ją rozgrzać, jednak ciągle drżała. W ogóle nie interesowała się otoczeniem. Równie dobrze mogła z powrotem być w celi. Był zniecierpliwiony i głodny, a ona jakby nie zdawała sobie sprawy z jego istnienia. Nie przywykł do czegoś takiego. Jego ego cierpiało. Zatopił się we wspomnieniach z ostatniego podboju, dlatego za pierwszym razem jej nie usłyszał.
  • Czym jestem?
Milczał. Odsunął się od okna i zajął fotel naprzeciwko dziewczyny. Rozsiadł się wygodnie. Specjalnie przedłużał ciszę jako karę za kilkugodzinne ignorowanie. Wreszcie uniósł kąciki ust zadowolony z efektu i odpowiedział.
  • Zagadką.
Zmarszczyła brwi.
  • Niepotrzebnie wszystko komplikujesz.
  • Ja komplikuje? Chce tylko wiedzieć, co się ze mną stało.
  • Żyjesz. To chyba najważniejsze. Tego przecież tak bardzo chciałaś, inaczej byś nie wróciła.
Nie wiedziała, co odpowiedzieć. Miał rację i nienawidziła go za to. Wszystko było jej winą, ale nie zamierzała się do tego przyznawać. W końcu każdy popełnia błędy. Szkoda tylko, że jej doprowadził do tej sytuacji.
Wstał i włożył ręce do kieszeni. Zatopił wzrok w regale, jakby chciał przeczytać tytuły na grzbietach książek.
  • Wychodzę, na pietrze jest sypialnia. Powinnaś znaleźć w niej wszystko, czego potrzebujesz.- Brzmiał zupełnie jakby już był daleko.
  • Dokąd idziesz?
  • Chyba nie myślisz, że będę się tłumaczył?
Oczy mu błysnęły. Tak bardzo chciała go uderzyć, ale się powstrzymała. Odwróciła wzrok w stronę ognia. Wsłuchiwała się w odgłos kroków, aż ucichły przy drzwiach. W końcu nacisnął klamkę. Minęła dłuższa chwila ciszy i już myślała, że rozpłynął się w powietrzu lub coś w tym stylu, gdy się odezwał.
  • Zapomniałbym. Lepiej jeszcze dziś nie wychodź.
  • Czyli jestem nie tylko demonem, ale i więźniem?
  • Nie bądź dzieckiem, nie jesteś demonem... Przynajmniej nie w stricte tego słowa znaczeniu.
  • Więc czym w końcu jestem? Odpowiesz? A może sam nie masz pojęcia?
Cisza. Odwróciła się i zamarła z na wpół otwartymi ustami. Chwilę szukała go wzrokiem, ale na próżno. Była sama.
  • Pięknie.
Powinna czuć ulgę. W końcu ją zostawił i mogła jeszcze raz wszystko na spokojnie przemyśleć. Problem w tym, że tego właśnie robić nie chciała. Bała się, co może odkryć. Żołądek zamienił się w ciążący głaz, więc zdecydowała ruszyć na zwiedzanie domu.
Stopy zapiekły, gdy oparła na nich ciężar, ale wytrzymały. Po kilku krokach puszysty dywan się skończył, a stąpanie po parkiecie okazało się jeszcze mniej przyjemne, ale brnęła dalej. Przypomniały jej się czasy dzieciństwa, gdy biegała w lecie boso po podwórzu, bo uparcie chciała pokazać, że lubi to tak jak mama. W rzeczywistości małe kamyczki wbijały się nieprzyjemnie w delikatną skórę przy każdym kroku, ale nie ubrała butów. Z tym samym uporem teraz zdecydowała wszystko obejrzeć.
Dom nie był duży. Na wprost gabinetu znajdował się duży drewniany stół z dopasowanymi do niego rzeźbionymi krzesłami. Za nim stał barek oddzielając kuchnię. Zapaliła światło. Ciepły blask wypełnił gustowne, ciemnobrązowe meble z zaokrąglonymi kantami i zdobionymi gałkami. Na lewo rozciągał się salon. Kremowe ściany i białe kanapy sprawiały bardzo przytulne wrażenie. Całość ukształtowana w literę L oddzielała ją od łazienki, w której wcześniej się kąpała. To pomieszczenie postanowiła pominąć.
  • No proszę. Podoba mi się gust demona, może już wcześniej miałam predyspozycje do tej roli.
Powoli ruszyła na lewo przytrzymując się ściany. Minęła drzwi wejściowe i wspięła się na schody. Na pietrze były trzy pary drzwi. Pierwsze prowadziły do pokoju, o którym inkub wspominał. Omiotła spojrzeniem łóżko, na którym leżały przygotowane dla niej ubrania i ruszyła w ich kierunku. Spodziewała się wyzywającej sukienki lub mini i topu przypominającego bardziej stanik niż koszulkę, ku swojej uldze zobaczyła zwykłe dżinsowe rurki i koszulkę z nadrukiem. Rozglądała się chwilę w poszukiwaniu bielizny. Znalazła ją pod koszulką. Z niedowierzaniem przyglądała się czarnemu, koronkowemu kompletowi z małymi, czerwonymi kokardkami. Dopiero po chwili zauważyła kartkę.
„ Mam nadzieję, że pasuje idealnie.”
Pasowało. Po raz pierwszy po powrocie zapragnęła zobaczyć się w lustrze. W pokoju go nie było, więc przeszła do pomieszczenia obok. Okazało się, że to łazienka. W porównaniu do tej na dole boleśnie malutka. Ledwo mieściły się tu kabina prysznicowa i umywalka. Zaraz obok tej ostatniej wisiała spora tafla w zdobionej, drewnianej ramie. Tak, bielizna pasowała idealnie. Czerń podkreślała jasną cerę. Przez koronkę stanika zalotnie wyglądały różowe aureole sutków. Figi podkreślały zalotną krągłość pośladków. Uniosła ręce wysoko w górę. Dokładnie zbadała spojrzeniem obraz z lustra i zaśmiała się patrząc prosto w oczy odbicia. Nigdy nie czuła się tak kobieco. Zawsze była szczupła, ale cały czas coś odbiegało od normy. A to za małe biodra, za mało sterczące piersi, fałdka za dużo tu czy tam. Teraz nie potrafiłaby wskazać, co i gdzie poprawiono, ale liczył się efekt. Musiała wyjść. Wróciła szybko do sypialni i wciągnęła resztę ubrania. Potem zbiegła lekkim krokiem na parter. W maleńkim przedpokoju znalazła kozaczki na obcasie jakieś pół numeru za duże, ale ledwo zwróciła na to uwagę. Dopiero widok bandaży, gdy je ubierała, przypomniał o ranach na stopach. Całkowicie o nich zapomniała. Z powrotem zaczęły piec, ale zignorowała to. Otworzyła drzwi, ale podmuch zimnego wiatru z powrotem je zamknął. Zadrżała. Złapała czerwony płaszcz do pół uda i narzuciła na ramiona. Wyskoczyła na zewnątrz i ruszyła bez celu w noc. Mimo wiatru było cudownie. Ciemne chmury tylko w małej cząstce zakrywały niebo. Gwiazdy migotały radośnie, przydrożne drzewa na powitanie muskały jej głowę gałązkami. Wdychała zapach wczesnej jesieni. Nie była w mieście. Przeczył temu spokój i cisza. Zamiast spalin wyczuwała ciągnące od pól zapachy skoszonego zboża i zoranej ziemi. Gdzieś zaszczekał pies, po chwili odpowiedziały mu dwa inne. Tuż pod powierzchnią mroku tętniło tak wiele życia. Jego pulsowanie drażniło komórki ciała. W palcach czuła mrowienie, w głowie lekkie zawroty. Miała wrażenie, że zaraz wybuchnie. Zaczęła biec. Stukot obcasów wybijał rytm grającym świerszczom. Żałowała, że nie pada. Byłoby jak w jakiejś scenie z filmu. Wiatr rozwiewał płaszcz, a ona się śmiała. Skręciła w jedną z mijanych, nieoświetlonych uliczek. Co chwilę potykała się o koleiny, kamienie i kępki cudem ocalałej trawy. Biegła coraz szybciej, aż świat wokół zlał się w jeden pas ciemności. Uniosła głowę i stanęła. Na wzgórzu prawie na wprost, oświetlony z każdej strony wznosił się kościół. Przypominał ten, do którego chodziła w dzieciństwie. Mały prostokąt z niewiarygodnie grubymi ścianami, wielkimi oknami z witrażami i metrową wieżą na środku dachu. Mur, który go otaczał, prawie w całości pokrywał bluszcz.
Z psotnym błyskiem w oku ruszyła w tamtym kierunku. Spodziewała się standardowego sparzenia dłoni, przy sięgnięciu do klamki i chciała to przeżyć. Dotknięcie mocy dobra odciskającej piętno na wcielonym złu, bo w ostateczności tym przecież była.
Do Domu Bożego prowadziły szerokie, kamienne schody. Wspinała się licząc każdy. Jeden, dwa, trzy... Do bramy w murze było ich czterdzieści.
  • Ciekawe...
Pchnęła metal. Skrzydła rozsunęły się z jękiem protestu. Rozejrzała się wokół. Przed sobą miała kolejne cztery stopnie. Poza liśćmi na drzewach nic się nie poruszało. Ostrożnie uniosła prawą nogę i stanęła na uświęconej ziemi. Żadnej reakcji. Żaden grom nie walnął w jej stopę, nawet wiatr nie zadął mocniej dla podkreślenia tak niegodnego czynu. Z lekkim zawodem zrobiła kolejny krok. Znów nic. Uśmiech zniknął. Tak bardzo przejęła się brakiem efektów specjalnych, że umknęła jej zmiana dużo subtelniejsza. Dopiero na żwirowanej ścieżce zdała sobie sprawę, że coś jest nie tak. Rozejrzała się zaintrygowana, ale nic widocznego się nie stało. Kilka metrów dalej zaczynały się stare nagrobki. Zawsze lubiła cmentarze. Panujący na nich spokój koił nerwy. Senna cisza jaka je wypełniała pozwalała się skupić lepiej niż gdziekolwiek indziej.
Cisza. Wreszcie zauważyła, co jest nie tak. Ta cisza nie była senna. Wypełniało ją zniecierpliwienie, oczekiwanie i wrogość. Nie chcieli jej tu. Zakłócała ich sen. W jej umyśle zakiełkowało ziarno strachu, ale zdusiła je. Wróciło podniecenie. Coś się zaczynało dziać. Starając się dostroić do napływających doznań, ruszyła w stronę głównych drzwi do świątyni. Z każdym krokiem niezadowolenie wokół rosło. Powietrze gęstniało, wiatr dawno ucichł. Zafascynowana brnęła dalej. Wpatrywała się pod nogi, żeby wzrok jej nie rozpraszał, dlatego zobaczyła go dopiero, gdy miała stanąć na schodkach do wejścia. Dzieliło ich jakieś półtora metra. Przed przemianą chyba nigdy nie pokazał jej się aż tak materialny. Dzięki bijącej od niego poświaty widziała nawet pory na jego nosie. Ale nie to przyciągnęło jej uwagę. Całkowicie pochłonęły ją oczy. Te same, które kiedyś wypełniało ciepło i miłość. Teraz błyszczały stalowym chłodem i nienawiścią. Najgorsze, że wiedział dobrze, że to ona. To sprawiało, że jego uczucia były jeszcze gwałtowniejsze.
  • Biały...
  • Demonie, wkroczyłeś na poświęconą ziemię i łamiesz zasady przymierza. - Jego głos był pełen nienawiści, widmowe dłonie zaciskał w pięści.
  • Po naszym ostatnim spotkaniu spodziewałam się chłodnego przyjęcia, ale nie aż tak...
  • Jeśli zaraz nie opuścisz tego miejsca, odeślę cię do otchłani. - Wiedziała, że nie żartuje i nie zmieni zdania, a jednak ani drgnęła.
  • Znasz moje imię, więc czemu mnie nim nie nazwiesz?
Nie zniżył się do udzielenia odpowiedzi, ale tego też nie oczekiwała. Swoją kwestię już wygłosił. Dziwiło ją tylko, że jeszcze nie zrealizował groźby. Zawsze zaczynał egzorcyzmy tuż po tym, jak wybrzmiało ostatnie słowo przepisowego ostrzeżenia. Teraz jednak się wahał lub... Czekał? Tylko na co? Rozejrzała się, ale wszystko wyglądało, jak wcześniej. Nagle pojawił się ból. Uderzył znienacka z taką siłą, że zgięła się w pół, a potem upadła na trawę. Skóra paliła, całe ciało wiło się w spazmach. Krzyczała. Przeklinała w duchu swoją głupotę. Nie chciała znów umierać. Nie chciała tam wracać.
Wyczuła zbierające się wokół niej duchy. Skupiła się na nich i to ją trochę otrzeźwiło. Emanowały gniewem. Zakłóciła ich spokój i cieszyły się, że spotyka ją kara, dlatego przybywały. Napawały się jej krzywdą. Tak pełne nienawiści, a jednocześnie błogosławione i czekające na zbawienie. Uśmiałaby się, gdyby nie okoliczności.
Gdzieś na granicy postrzegania pojawił się ruch. Towarzyszyło mu światło tak jasne, że raziło zmysły. Wiedziała co to, gdy tylko zaczęło zataczać okrąg. Musiała się ruszyć, zanim zostanie zamknięty, bo inaczej jej już i tak niewielkie szanse znajdą się bardzo blisko zera. Problem w tym, że została przykuta. Znała to zaklęcie. Sama je użyła kilka razy, ale nigdy się nie dowiedziała, jak się przed nim bronić.
Ból otumaniał, więc tym bardziej nie mogła się skupić, a czas uciekał szybko. Otworzyła oczy i spojrzała na linię zaczynającą się prawie przed samą twarzą. Nabrała powietrza w płuca i dmuchnęła. Oczywiście niewiele to dało, bo solna ścieżka była odpowiednio gruba, ale spróbowała jeszcze raz. Jej wróg zaczął się śmiać. W świetle kilku świec zdołała zauważyć, że Biały zniknął. Nie zamierzał nawet własnoręcznie jej odesłać. Zostawił to zwykłemu człowiekowi, prawie dziecku. Chłopak miał na oko jakieś piętnaście lat. Ciemne włosy przesłaniały mu twarz. Workowata kurtka i luźne dżinsy wisiały na patykowatym ciele. Okaz nędzy i rozpaczy. Był już tak blisko, że blask ognia z jednej ze świec odbił się w aparacie na zęby. Już prawie zamknął krąg, ale przerwał, by przypatrzeć się jej bezowocnym wysiłkom. Wściekła się. Nie mogło jej pokonać takie nic. Nie pozwoli na to.
Ból zszedł na drugi plan, a jego miejsce zajął gniew. Pozwoliła mu narastać, a potem uwolniła z krzykiem. Czuła jak wypływa z kanalików skóry wraz z potem. Wbrew prawu ciążenia płynął w górę pleców i stapiał się koło łopatek. Księżyc jakiś czas temu schował się za chmurami, ale teraz zdecydował się spoza nich wyjrzeć. Jego blask padł na wielkie, czarne skrzydła. Zdawały się go pochłaniać. Rozpostarły się szeroko i kilkoma machnięciami nie tylko rozproszyły niedokończony krąg, ale również przewróciły jego twórcę oraz odgoniły duchy. Dalej była niezdolna do jakiegokolwiek ruchu, ale ból zmniejszył się do delikatnego ćmienia z tyłu głowy i to mogła z łatwością znieść. Ponownie spróbowała się skupić. Przypomniała sobie słowa zaklęcia i zawzięcie szukała luki. Czuła, że gdzieś tu jest, że prawie ją ma. Błąkała się tuż pod powierzchnią, ale znów powrócił ból i to silniej niż wcześniej. Biały wrócił z pomocą. Jednocześnie czyjeś dłonie otoczyły ją i więzy pękły. Cały świat ucichł i zniknął za czarną kurtyną nieświadomości.
Najpierw poczuła zapach - męski, pierwotny, kuszący. Uderzał falami, nie pozwalając się przyzwyczaić. Potem skóra dała znać o silnych dłoniach trzymających ją w delikatnym uścisku. Otworzyła oczy i napotkała jego chłodne spojrzenie.
  • No proszę, mój prywatny demon.
Zaczynał się pochylać, ale na te słowa znów się wyprostował i po prostu ją upuścił. Na szczęście wymęczone ciało spotkało - zamiast twardej ziemi - kanapę.
  • Kazałem ci zostać w domu.
  • O ile sobie przypominam, to nie kazałeś, a zasugerowałeś, że lepiej by było, gdybym została.
  • Na jedno wychodzi. Miałaś tu siedzieć. A ty zamiast tego ruszasz prosto do najbliższej świątyni. Masochizm rozumiem, ale wracać po to, żeby znów umrzeć?
  • Dramatyzujesz. Po prostu chciałam zobaczyć, czy dostanę piorunem, czy coś... Skąd mogłam wiedzieć, że od razu trafię na Białego?
  • On cie szuka, idiotko!
  • Mnie? No nie przesadzajmy, opiekował się wieloma ludźmi...
  • Już nie jesteś człowiekiem! Wróciłaś jako czarny pomiot. Nawet nie wyobrażasz sobie jak rzadko się to zdarza. Jeszcze rzadziej powrót następuje w pełni ukształtowanej postaci.
  • Eee, to znaczy, że powracają w kawałkach?
  • Jesteś tak pusta, czy tylko udajesz? Jako dzieci. Najczęściej powracacie jako dzieci i musimy się uganiać za bezmyślnymi bachorami. Jak widać przynajmniej pod jednym względem nie różnisz się od innych.
Wstała. Zachwiała się, ale oparcie kanapy pomogło zachować resztki dumy. Była wściekła, ale tym razem głównie na siebie. I zmęczona. Ruszyła do drzwi, żeby dostać się do sypialni. Z chęcią odepchnęłaby jego rękę, ale nawet jej nie wyciągnął. Limit pomocy został tymczasowo wyczerpany.
Za drzwiami przyłożyła czoło do ściany i starała się uspokoić oddech. Schody wyglądały jak czarny szlak na Mount Everest, ale wspomnienie miękkiej pościeli dodało sił. Przystawała co dwa kroki, aż do momentu, gdy poczuła, że na nią patrzy. Zagryzła zęby i bez dalszej zwłoki dotarła na szczyt. Tam siły zawiodły. Podłoga powitała ją z otwartymi ramionami. Wydawała się dużo wygodniejsza od odległego łóżka. Zaczynała wierzyć jej zapewnieniom, że nigdzie nie będzie wygodniej. I wtedy znów on pojawił się na linii wzroku, a właściwie sam but i kawałek nogawki.
Przeszedł nad nią i jak gdyby nigdy nic, wszedł do łazienki. Słyszała, że bierze prysznic, potem mył zęby. Wreszcie wyszedł i skierował się prosto do swojej sypialni.
  • Ty jeszcze tutaj? Uważaj, bo jak będziesz tak leżeć rano, to mogę cię niechcący nadepnąć.
Nie widziała twarzy, ale była pewna, że się złośliwie uśmiechał. Gdy tylko zniknął za drzwiami, uniosła się i zaczęła czołgać do łóżka. Z trudem się na nie wspięła i zasnęła.

***
  • Ubieraj się!
Równo z pierwszą sylabą trafiło ją coś twardego. Ten głos zaczynał jej się kojarzyć ze wszystkim co najboleśniejsze i najobrzydliwsze. Chciała go zignorować, ale na to nie pozwolił. Całe ciało opierało się przed każdym ruchem, ale nawet na to nie zaważał. Ściągnął z niej kołdrę, a potem pociągnął za nogę tak, że wylądowała na dywanie.
  • Za dziesięć minut masz być na dole, bo odjadę bez ciebie.
Nawet nie spojrzała jak znika za drzwiami. Czuła, ze nie żartował i wręcz cieszyłby się, gdyby nie zdążyła. Ubrała się jak najszybciej ignorując sztywne mięśnie. Niestety znalezienie adidasa w pościeli zabrało jej kilka cennych minut. Opłukała twarz w łazience i wybiegła na dźwięk odpalanego silnika.
  • Jeszcze nie minęło dziesięć minut – rzuciła zatrzaskując drzwi auta.
  • Naprawdę? - Ruszył gładko.
Żadne z nich nawet nie próbowało przerwać ciszy. Jechali głównie przez jakieś góry porośnięte lasami i małe wioski. Powtarzające się widoki zaczęły działać odprężająco. Myśli biegały swobodnie. Chłonęła obraz za obrazem. Ludzie prowadzili swoje zwykłe życie, drzewa zrzucały coraz więcej liści. Wszystko biegło swoim rytmem, tylko ona już z niego wypadła. Kiedyś takie myśli by ją przygnębiły. Teraz czuła zaciekawienie zabarwione niepewnością. Obracała w myślach wszystkie informacje, które posiadała. Nie było tego zbyt wiele. Wiedziała, że była człowiekiem, ale z tamtego życia pamiętała tylko, że była kimś wyjątkowym. Znała Białego, a on znał bardzo dobrze ją. Była dobra, ale coś musiało się zmienić, bo umarła i wróciła zła. Starała się odszukać jakieś wspomnienie z drugiej strony, ale było to jak dawno zapomniany sen. Zostało tylko przeświadczenie, że już nigdy nie chce tam wrócić. 

                                                                                                                                CDMN